Czas drużyn i najmłodszych – zapowiedź 3. dnia Mistrzostw Świata – Montréal 2026

Oto ostatni akt rywalizacji z czasem w ramach Mistrzostw Świata w kolarstwie szosowym – Montréal 2026. We wtorek swoje indywidualne zmagania stoczą juniorzy oraz juniorki, ale na tym nie kończy się program 3. dnia zmagań. Nim bowiem najmłodsi opuszczą rampę startową, na tej zameldują się sztafety drużynowe, które w tym roku zostały przesunięte o dzień wcześniej niż miało to miejsce w zeszłorocznym programie. Oto zapowiedź tego, co czeka nas we wtorek.

Po rywalizacji elity mężczyzn i kobiet oraz orlików i orliczek we wtorek śledzić będziemy ostatni akt zmagań w jeździe indywidualnej na czas – o swój komplet medali konkurować będą juniorzy oraz juniorki, czyli zawodnicy i zawodniczki do lat 19 (roczniki 2008 i 2009). Ich rywalizacja znalazła się w programie mistrzostw świata w 1994 roku i Polska ma tu powody do dumy z naszej historii – w 2000 roku złoto wywalczył Peter Mazur, w 2008 roku mistrzem został Michał Kwiatkowski, a do polskiego dorobku brązy dołożyli Łukasz Bodnar (2000) i Filip Maciejuk (2017). Jeśli chodzi o zmagania juniorek to wciąż czekamy na premierowy medal, ale istnieje spora szansa na to, że to właśnie w 2026 roku się go doczekamy – jedną z głównych, jeśli nie główną faworytką tych zmagań będzie bowiem Maria Okrucińska.

Nim jednak najmłodsi zamkną temat jazdy indywidualnej na czas, na rampie startowej zameldują się sztafety drużynowe. Nie cieszący się specjalną popularnością eksperyment Międzynarodowej Unii Kolarskiej trwa w najlepsze i przed nami kolejna edycja zmagań, które niespecjalnie elektryzują kibiców. O ile bowiem znam masę osób, które z rozrzewnieniem wspominają rozgrywaną w latach 1962-94 (z pewnymi przerwami) drużynową jazdę na czas na dystansie 100 kilometrów, w której Polacy zdobyli 2 złote, 2 srebrne oraz 2 brązowe medale, o tyle nie znam za bardzo kogoś, ktoś żywo opowiadałby o powrocie tej konkurencji w 2012 roku w formie rywalizacji drużyn zawodowych, która to w 2019 roku została zastąpiona zmaganiami sztafet narodowych. Właśnie – sztafet. Warto w tym miejscu wyjaśnić zasady rywalizacji, a te nie są skomplikowane. Tę samą trasę pokonują kolejno 3 panowie z danej reprezentacji, a gdy zakończą swoją część to samo czynią ich koleżanki z kadry. Liczy się zatem sumaryczny czas przejazdu całej drużyny narodowej, aczkolwiek żeńska część ruszyć może gdy linię półmetka minie drugi zawodnik i analogicznie zegar zatrzymuje się gdy druga z kolarek przetnie linię mety.

Za nami 6 edycji tego typu rywalizacji, podczas których po złote medale sięgali kolejno Holendrzy (2019), Niemcy (2021), Szwajcarzy (2022 i 2023) oraz Australijczycy (2024 i 2025). Polska, która wraca na start po przerwie, rywalizowała 3-krotnie zajmując 9. miejsce w 2022 roku oraz 10. lokaty w latach 2021 i 2023.

Program 3. dnia Mistrzostw Świata w kolarstwie szosowym – Montréal 2026

• 14:30 – sztafeta drużynowa (40,6 km | 290 m)
• 18:15 – jazda indywidualna na czas juniorów (20,3 km | 145 m)
• 21:15 – jazda indywidualna na czas juniorek (10,7 km | 91 m)

Trasy

Przez 2 dni mieliśmy czas by zapoznać się z trasami Mistrzostw Świata w kolarstwie szosowym – Montréal 2026, a te wtorkowe będą w pełni nawiązywały do tego, co mieliśmy okazję już oglądać – drużynowa sztafeta to po prostu 2-krotnie przejeżdżana trasa orliczek, ten sam, długi na 20,3 kilometra odcinek pokonają także juniorzy. Najkrótszy dystans przygotowano za to dla juniorek, które przejadą zaledwie 10,7 kilometra.

Rampa startowa pozostaje przy Avenue du Parc w Montréalu, a początkowe kilometry będą bardzo techniczne i zaprowadzą zawodników oraz zawodniczki w stronę Rzeki Świętego Wawrzyńca. Następnie będzie płasko aż do agrafki ulokowanej na wysokości przekraczanego w poprzednich dniach mostu Samuela de Champlaina. Dalej na drużyny i juniorów czeka odcinek poprowadzony wzdłuż wybrzeża, którego krótki fragment przejadą także juniorki. Finał wszystkich zmagań to ponownie 400-metrowy podjazd o średnim nachyleniu 6% – kreskę ulokowano przy Parc Jeanne-Mance w Montréalu.

Drużyny:

Juniorzy:

Juniorki:

Pogoda

Wtorek w Montréalu ma być słoneczny, a termometry maja wskazywać od 10 do 16 stopni Celsjusza zależnie od pory dnia. Jeśli chodzi o wiatr, to ten może nieco wpływać na zmagania – ma powiewać na poziomie 10-15 km/h.

Faworyci rywalizacji drużyn

Jako 1. na trasę ruszą drużyny, które ze względu na fakt, że tę samą trasę przejeżdżają najpierw panowie, a potem panie, musiały zostać podzielone na grupy. 16 zespołów w sumie rozbito na 3 takowe, a faworyci będą startowali pod koniec stawki. Tytułu broni Australia, ale w tym roku ich skład nie imponuje – u panów pojadą Michael Matthews, Conor Leahy i Cameron Rogers, u pań zaś będzie już nieco mocniej, bo zaprezentują się Georgia Baker, Felicity Wilson-Haffenden oraz Mackenzie Coupland.

Wydaje się, że skład na 1. w historii tytuł mistrzowski zbudowali Włosi. U panów pojadą Filippo Ganna, Matteo Sobrero i Mattia Cattaneo, a następnie umowną pałeczkę przejmą Elisa Longo Borghini, Vittoria Guazzini i Monica Trinca Colonel. Solidnie prezentują się także Niemcy, gdzie co prawda otworzą Max Walscheid, Jasha Sütterlin i Nikias Arndt, ale później z trasą zmierzą się Franziska Koch, Antonia Niedermaier i Ricarda Bauernfeind. Medalowe ambicje mogą mieć także Francuzi (Bruno Armirail, Rémi Cavagna, Jordan Labrosse, Juliette Berthet, Cédrine Kerbaol, Marion Borras) oraz Szwajcarzy (Stefan Küng, Stefan Bissegger, Mauro Schmid, Marlen Reusser, Noemi Rüegg, Jasmin Liechti), a nieco za powyższymi drużynami uplasować powinna się Norwegia, Hiszpania i Kanada.

Polska wystąpi w składzie Michał Kwiatkowski, Jan Jackowiak, Patryk Goszczurny oraz Dominika Włodarczyk, Nadia Hartman, Maja Tracka, a po takim zestawieniu na papierze możemy spodziewać się wyrównania naszej najlepszej lokaty w historii, czyli 9. pozycji. Wszystko powyżej byłoby pozytywną niespodzianką.

Kolejność startu:

Faworyci rywalizacji juniorów

Do zmagań przystąpi w sumie 69 panów do lat 19 i znajdziemy wśród nich wielu naprawdę solidnych kolarzy. Już rywalizacja orlików pokazała, że w Kanadzie możemy być świadkami pewnych niespodzianek, a w przypadku juniorów o te jest jeszcze łatwiej. Na papierze istnieje co prawda pewne grono faworytów, ale niełatwo wskazać największego z nich. Jedni powiedzą, że po złoto powinien pojechać Benjamín Noval (Hiszpania), inni wierzą w takich kolarzy jak Vic De Smet (Belgia), Leon Atkins (Wielka Brytania), Julius Løvstrup Birkedal (Dania), Patrik Pezzo Rosola (Włochy) czy Gijs Winters (Holandia), ale ja bym do takiego szerokiego grona kandydatów do medali doliczył także takich zawodników jak Alistair Forsyth (Australia), Niklas Wiesmayr (Austria), Vanja Kuntarič (Słowenia), Enzo Hincapie (USA), Sindre Orholm-Lønseth (Norwegia), Evander Wishart (Wielka Brytania), Malthe Risbjerg (Dania), Andrea Tarallo (Włochy), Daniel Kuběna (Czechy), Matas Kubilus (Litwa) czy José Emilio Rodriguez (Meksyk).

Polskę reprezentować będą Mikołaj Legieć (na co dzień Cannibal B Victorious / UKS Copernicus Toruń CCC) oraz Igor Mitoraj (WMKS Olsztyn / Salus Ciclistica Seregno de Rosa). Przy dobrym dniu potencjał jest na czołową „10”, ale lokaty w drugiej czy trzeciej nie będą niespodzianką – stawka jest bowiem bardzo wyrównana i wiele może zależeć od dyspozycji po przelocie do Kanady czy po prostu chwilowego samopoczucia.

Kolejność startu:

Faworytki rywalizacji juniorek

Niech zabiją mnie ci, którzy uważają, że nigdy przenigdy nie wolno pompować balonika, ale to jest właśnie ten moment, gdy sobie na to nieco pozwolę. Maria Okrucińska w rozmowie przed Mistrzostwami Świata wprost powiedziała, że celuje w złoto i takie przewidywania Polki nie są oderwane od rzeczywistości – jest bowiem wręcz przeciwnie. ProCyclingStats zawiera wyniki 5 czasówek, w których w tym roku wzięła udział 18-latka, a 4 z nich padły jej łupem, zaś w tej ostatniej biało-czerwona zajęła 2. miejsce. Nie mówimy tu jednocześnie o anonimowych zmaganiach wokół kominach, a tak poważnych próbach jak ta podczas zaliczanego do Pucharu Narodów EPZ Omloop van Borsele, gdzie Maria Okrucińska wygrała.

Jeśli chodzi o główne rywalki Polki, to we wspomnianym holenderskim wyścigu o zaledwie dziesiąte części sekundy na dystansie ponad 14 kilometrów z biało-czerwoną przegrała tam Alejandra Neira (Hiszpania). Z kolei podczas Watersley Ladies Challenge (2.Ncup) tą jedyną, która w tym roku ograła naszą 18-latkę, była Liliana Edwards (USA). Bardzo groźne mogą być też Edda Bieberle (Niemcy), Maria Acuti (Włochy) czy nie ścigająca się za często na szosie, ale niezwykle mocna Anja Grossmann (Szwajcaria). Ta ostatnia zmierzy się z trasą dużo wcześniej od swoich głównych rywalek – jeśli zmieniłaby się aura, to może to mieć znaczenie. Z drugiej strony kolarki jadące pod koniec stawki będą miały już punkt odniesienia w postaci czasu Szwajcarki, a także innych mocnych kolarek ruszających na początku takich jak Augustė Mikutytė i Augustė Audinytė (Litwa) czy Elena Lopes (Luksemburg).

Do szerokiego grona faworytek zaliczyłbym także takie zawodniczki jak Aalia Clay (Wielka Brytania), Neve Parslow (Australia), Yana Decruyenaere (Belgia), Élodie Malois (Kanada), Karlijn Wijma (Holandia) czy Maitê Coelho da Silva (Brazylia).

W stawce zobaczymy także drugą Polkę – będzie to Kinga Słomka (na co dzień MAT Atom Deweloper Wrocław), po której można się spodziewać rezultatu na poziomie drugiej „10”.

Kolejność startu:

Transmisja

Każdy z trzech wyścigów zostanie pokazany w Eurosporcie 1 oraz w HBO Max / Playerze. UCI prowadzi także relację dostępną na ich kanale YouTube, aczkolwiek Polska znajduje się na liście państw z blokadą regionalną. Koniecznie będzie w tym wypadku zatem skorzystanie z np. VPNa.

• drużyny: 16:00-17:45
• juniorzy: 18:05-20:55
• juniorki: 21:05-23:15

Wszystko o Mistrzostwach Świata w kolarstwie szosowym – Montréal 2026:

• Zapowiedź całego czempionatu
• Relacja z jazdy indywidualnej na czas elity kobiet
• Relacja z jazdy indywidualnej na czas elity mężczyzn
• Skład reprezentacji Polski
• Klasyfikacja medalowa
• Wszystkie artykuły