Czy Pogačar rzeczywiście powinien być coraz słabszy?

Tour de France rozpoczął się na dobre. Dla Tadeja Pogačara w sposób najlepszy z możliwych. Dzisiejsze straty rywali do Słoweńca sprawiły, że niektórzy już zaczęli wieszczyć, że oto znamy zwycięzcę Tour de France. Czy jednak Słoweńcowi na przeszkodzie nie stanie nawarstwiające się od startu w Giro d’Italia zmęczenie?

Na zjeździe z Galibier Tadej Pogačar po raz kolejny pokazał, że jest kolarzem kompletnym. Podjazdy, finisze z przerzedzonej grupy, jazda na czas – to wszystko już widzieliśmy w tym sezonie wielokrotnie. Tym razem pokazał również, że jest w stanie nadrobić nad rywalami bardzo dużo czasu na zjeździe, dzięki czemu pierwszy etap zakończył z 45- i 50-sekundową przewagą nad odpowiednio Remco Evenepoelem i Jonasem Vingegaardem (więcej na ten temat przeczytasz tutaj).

Logika podpowiadałaby, że wywalczony w poniedziałek czas może być już niebawem na wagę złota. Organizm Słoweńca jest bowiem obciążony bardziej niż ten jego rywali. Teoretycznie wraz z upływem kolejnych kilometrów wyścigu, on coraz mocniej będzie odczuwał zmęczenie spowodowane nie tylko trudami Wielkiej Pętli, ale też przejechanym wcześniej Giro d’Italia. Czy jednak rzeczywiście musi tak być? Najnowsza kolarska historia pokazuje, że wcale nie!

Lekcja pokory dla dominatora

O historii kolarskiego dubletu więcej pisaliśmy jeszcze przy okazji Giro d’Italia, jednak mimo to przypomnijmy – na ósmego kolarza, który w jednym roku wygra dwie największe etapówki, czekamy już rekordowo długo. Od sukcesu Marco Pantaniego minęło już 26 lat, podczas gdy wcześniej tylko raz czekaliśmy na coś podobnego dłużej niż dekadę. Coś, czego kolarze dokonywali wcześniej, wydawać by się mogło, z dziecinną łatwością, dziś zdaje się wyczynem heroicznym, ponad ludzkie siły. Czymś, czego właściwie nawet nie warto próbować. 

A jednak był jeden kolarz, który próbował tego dwukrotnie – nazywał się Alberto Contador. Po raz pierwszy próbował będąc u szczytu swojej kariery – najpierw w 2011 roku, gdy do startu przystępował będąc u szczytu swojej kariery*, a następnie w 2015, realizując wielką wizję swojego szefa Olega Tinkoffa. Niezależenie od tego, że na przestrzeni 4 lat status Hiszpana dość znacząco się zmienił, to w obu jego występach łatwo znaleźć przynajmniej dwa punkty. Pierwszy – po wygranym Giro d’Italia, w Wielkiej Pętli musiał zadowolić się 5. miejscem.  Drugi – niemal nie zdarzało mu się osuwać w klasyfikacji generalnej**, zamiast tego stopniowo piął się w niej w górę.

Za pierwszym razem przyczyna była oczywista. Szczególnie w pierwszej części wyścigu Contador możliwości utraty miejsc w “generalce” miał bardzo ograniczone, gdyż już pierwszego dnia rywalizacji wziął udział w kraksie i w efekcie stracił 1 minutę i 20 sekund, a dzień później poniósł kolejne straty w drużynowej czasówce. Po takim początku mogło być już tylko lepiej i rzeczywiście było, z tym że nie na tyle, jakby sobie wyobrażał.

“+” przed liczbą obok nazwiska danego kolarza oznacza, że zyskał on czas nad Alberto Contadorem, zaś “-”, że przyjechał do mety po nim.

Jak widać, Hiszpan nie był sobą od samego początku rywalizacji w górach. Na etapie z metą na Luz Ardiden stracił do najlepszego z faworytów Samuela Sancheza 43 sekundy, a spośród tych, którzy przez cały wyścig mieli z nim później walczyć w klasyfikacji generanej, gorszy od niego, o zaledwie 8 sekund, okazał się jedynie… Thomas Voeckler***. 

Później niestety nie było lepiej. Owszem, zdarzały się górskie etapy, które kończyły się statusem quo wśród faworytów, ale gdy tylko czołówka się dzieliła się na podjazdach, Contador zostawał z tyłu. Lepiej szło Hiszpanowi na zjazdach – doskonale potrafił wykorzystać tam swoje umiejętności techniczne, które na szczęście nie ulotniły się w wyniku zmęczenia, ale uzyskane w ten sposób zyski nie były duże (patrz tabelka, etap 16. i 17.).

Jednak niezależnie od tego, jak bardzo rozczarowujący byłby w jego wykonaniu ten jego występ, jedno trzeba przyznać. Na przestrzeni 21 etapów trzymał w miarę równą formę – taką w sam raz na top 5. Owszem, pod koniec wyścigu mówił: “Jestem całkowicie wyczerpany”. Owszem, najwięcej stracił na przedostatnim etapie z metą na Galibier (18.), gdzie przegrał o ponad minutę nawet z Thomasem Voecklerem, ale z drugiej strony, swój najlepszy dzień miał dzień później na Alpe d’Huez (19.). Trudno zatem stwierdzić, że jego forma podlegała tu jakiejś wyraźnej tendencji spadkowej.

*Tak, już wtedy wokół Alberto Contadora toczył się proces, w którym decydowała się kwestia jego zawieszenia za doping. Mimo to, Hiszpan startował normalnie w zawodach i dopiero później odebrano mu ostatecznie zwycięstwo w Tour de France 2010 i wszystkie wyniki z 2011.

** Zdarzyło się to tylko raz, gdy Contador spadł z 5. na 6. lokatę

*** Thomas Voeckler to kolarz, który dzięki udanej ucieczce awansował na pozycję lidera. Później z sensacyjną skutecznością stawiał czoła faworytom całego wyścigu, jednak w górach wyraźnie tracił do najlepszych.

Nieudany rewanż

Bardzo podobnie układały się jego występy cztery lata później, w 2015 roku. Contador zaczął tamten wyścig od strat – tym razem już bardziej zawinionych niż na początku edycji z 2011. Najpierw bowiem przejechał dość nieudaną czasówkę, zakończoną na 46. miejscu, później stracił czas na Mur de Huy, a później jeszcze jego Saxo Bank wyraźnie straciło czas do Team Sky na odcinku jazdy drużynowej na czas. Contador znów musiał zatem odrabiać czas do najgroźniejszych rywali, a o tym, że nie szło mu to najlepiej, dobrze świadczy poniższa tabelka.

Hiszpan już pierwszego dnia po wjeździe w góry stracił blisko 3 minuty do Chrisa Froome’a, a i jego straty w stosunku do Nairo Quintany, Roberta Gesinka i Alejandro Valverde trzeba uznać za bardzo wyraźne. Zyskał jedynie nad Vincenzo Nibalim, który przyjechał na tamto Giro bez formy i dopiero w trakcie wyścigu stopniowo mijał w klasyfikacji generalnej kolejnych rywali. Na kolejnych etapach sytuacja się nie zmieniała, a Contador tracił nawet na tych etapach, na których powinien mieć przewagę ze względu na swoje umiejętności zjazdowe. W etapach z metą w Mende (15. etap) i w Gap (16.) Contador próbował atakować, ale bezskutecznie. Gdy z kolei swoje akcje inicjowali odpowiednio Quintana oraz Nibali, to on nie był w stanie za nimi podążyć i w efekcie jego straty stawały się jeszcze większe. 

Gdy kolarze uczestniczący w Tour de France znów wjechali w wielkie góry, a różnice między nimi zaczęły się robić jeszcze większe niż poprzednio, przeżywał serię głębokich kryzysów. Trzy ostatnie górskie etapy kończył z ponad dwuminutowymi stratami do reszty faworytów (a na ostatnim stracił nawet 3 minuty). Jego słabość najbardziej uwidoczniła się na 17. etapie, z metą na Pra Loup – podczas gdy Froome, Quintana, Valverde i Nibali przyjechali do mety w porównywalnym czasie, on stracił do brytyjsko-kolumbijskiego duetu 2:17. 

Solidny duet

Zdecydowanie lepiej z trudami drugiego wielkiego touru w sezonie poradzili sobie Chris Froome i Tom Dumoulin. Dwójka, która podczas Giro d’Italia 2018 stoczyła epicką rywalizację, wygraną ostatecznie przez Brytyjczyka, dwa miesiące później, podczas Tour de France znów miała bić się o zwycięstwo. To im się, o dziwo, udało. O ile Contadorowi rywale dość szybko wybijali marzenia o dublecie z głowy, to zarówno kolarz Sunwebu, jak i lider Sky, byli w stanie stawić czoła rywalom. Do zwycięstwa zabrakło – mocniejszy od nich okazał się Geraint Thomas, ale już pozostali, z Primožem Rogličem na czele, musieli już uznać ich wyższość.

Jak widać, Geraint Thomas od początku do końca wyścigu był najmocniejszym kolarzem tamtego wyścigu, który po wygraniu dwóch pierwszych górskich etapów, później utrzymywał przewagę, a na decydującym odcinku z metą na Col de Portet (17.) znów był najlepszym spośród faworytów. Dumoulin przejechał tamten wyścig jak maszyna – przez cały wyścig był prawdopodobnie najrówniej jeżdżącym kolarzem. Froome natomiast miał spory kryzys na 17. etapie, ale nawet wtedy stracił do Thomasa zaledwie 48 sekund.

Najtrudniejszy jest pierwszy krok

Patrząc na to, jak Froome i Contador radzili sobie z występem w Tour de France po ukończeniu Giro d’Italia jedna rzecz jest widoczna dość ewidentnie. Zmęczenie spowodowane występem w pierwszym wielkim tourze, dość znacząco utrudnia walkę w drugim. Obaj  śmiałkowie byli w chwilach swojej próby (w przypadku Contadora – prób) w kapitalnych momentach swoich karier. 

W 2010 roku Contador zwycięstwem w Tour de France ukoronował kapitalny sezon*, zaś cztery lata później, wracając po kontuzji zakończył rok pokonaniem Froome’a (który również wracał po kontuzji). Z kolei Froome w 2017 wygrał oba wielkie toury, w których startował. Później obaj w wielkim stylu wygrywali Giro d’Italia, a mimo to na Wielkiej Pętli nie potrafili podtrzymać świetnej passy. Kolarze, którzy na co dzień byli od nich zdecydowanie słabsi, nagle okazywali się nie do pokonania.

Ich przykład – w mniejszym stopniu Froome’a, w większym Contadora, mógł być dla Pogačara ostrzeżeniem. Sygnałem, że o zwycięstwo w Tour de France będzie mu szalenie trudno. – Gdy przyjechałem na Tour de France, już czułem zmęczenie. Nie miałem tej świeżości, która zwykle towarzyszy mi w pierwszych tygodniach tego wyścigu – wspominał Froome podczas niedawnej wizyty w Warszawie. Podobnych słów Contadora nie udało mi się znaleźć, ale za niego przemawiały nogi, które nie podawały od początku do końca wyścigu. Tak, udział Giro potrafi sprawić, że do Tour de France kolarz – nawet najlepszy na świecie, przystępuje nieprzygotowany.

Tyle że Tour de France już się rozpoczął, a Tadej Pogačar już od pierwszych etapów, w przeciwieństwie do swoich poprzedników, nie zdradza oznak nieprzygotowania. Zamiast tego, już na pierwszym górskim etapie wywalczył sobie sporą przewagę nad rywalami i już teraz plasuje się na pole position. Być może będzie jak Tom Dumoulin – jedyny spośród wspomnianej trójki, po którym w trakcie Wielkiej Pętli właściwie ani przez moment nie było widać przejechanego wcześniej Giro d’Italia. Zaprezentował się tak, jak miał to w zwyczaju podczas wielkich tourów. A dziś, gdy Geraint Thomas raz za razem pokazuje, jak dobrze potrafi jeździć w wyścigach trzytygodniowych, tamten sukces musi smakować jeszcze lepie, niż wtedy.

Wyścig wciąż jeszcze się nie skończył!

Tadej Pogačar wykonał więc najtrudniejsze zadanie, przystępując to Tour de France w formie, która umożliwia mu walkę o zwycięstwo. Jednak ci, którzy już teraz przyznają mu zwycięstwo, mają wyjątkowo krótką pamięć. W ciągu ostatniej dekady widzieliśmy już tyle spektakularnych remontad (by przypomnieć Nibalego i Froome’a z Giro d’Italia 2016 i 2018), że 50 sekund nad Vingegaardem i 45 nad Evenepoelem po czterech etapach nie wydaje się wcale przewagą nie do stracenia.

Rywale nie muszą liczyć na to, że Pogačar w końcu zacznie odczuwać skutki Giro d’Italia. Wystarczy im, że zacznie odczuwać na własnej skórze specyfikę kolarstwa i… swoją specyfikę jako kolarza. Jego ostatnie występy w Tour de France to przecież jedno wielkie pasmo odrabiania strat nie do odrobienia i ponoszenia strat nie do poniesienia. W 2020 roku wygrał Tour de France, choć przed czasówką na 20. etapie Primož Roglič – król czasówek, miał nad nim 57 sekund przewagi. Dwa lata później sam po pierwszych górskich etapach wygrywał z Vingegaardem o 39 sekund i wydawało się, że ma wyścig pod kontrolą, aż przyszedł Col du Granon. Tam Pogačar nie tylko stracił do swojego wielkiego rywala blisko 3 minuty, ale przyjechał do mety m.in. za Davidem Gaudu.

Tych wielkich zrywów i koszmarnych porażek było w przypadku Słoweńca zdecydowanie więcej, ale chyba nie ma sensu ich wymieniać, skoro większość z Was ma je świeżo w pamięci. Pogačar to geniusz, ale geniusz ludzki – taki, któremu regularnie przytrafiają się chwile słabości. Także wtedy, kiedy akurat nie jedzie Giro d’Italia.