Wout van Aert (Team Visma | Lease a Bike) wygrał po finiszu z piątki piętnasty etap Vuelta a España. To jego drugi triumf w tegorocznej edycji. Liderem pozostał Enric Mas (Movistar Team).
Przed ostatni dniem przerwy na kolarzy walczących o prymat w hiszpańskiej Vuelcie czekał etap z Palma del Río do Kordoby. Na skutek upałów został on skrócony do 110 kilometrów. Na trasie były dwa, niezbyt wymagające podjazdy.
Od samego początku mieliśmy wiele ataków. Ostatecznie w ucieczkę zabrało się 11. zawodników, a byli to: Frederik Wandahl (Red Bull-Bora-Hansgrohe), Ivo Oliveira (UAE Emirates-XRG), Xabier Mikel Azparren (Pinarello-Q36.5), Enzo Paleni (Groupama-FDJ United), Ethan Hayter (Soudal Quick-Step), Andreas Leknessund (Uno-X Mobility), Rudy Porter (Jayco AlUla), Alastair Mackellar (EF Education-EasyPost), Fabian Weiss (Tudor), Reuben Thompson (Lotto-Intermarché) oraz Gijs Leemreize (Picnic-PostNL).
🏁- 88 km | Stage 1⃣5⃣ – Etapa 1⃣5⃣ | #LaVuelta26
💪 We have a breakaway!
💥 ¡Tenemos fuga del día!⏱️1'20" Pelotón
Wandahl – @RBH_ProCycling
Oliveira – @TeamEmiratesUAE
Azparren – @Pinarello_Q36_5
Paleni – @GroupamaFDJ
Hayter – @soudalquickstep
Leknessund – @UnoXteam… pic.twitter.com/E6GxXANhVE— La Vuelta (@lavuelta) September 6, 2026
Każdy z kolarzy w czołówce miał ponad godzinę straty do lidera, ale peleton cały czas kontrolował sytuację. Przewaga oscylowała wokół minuty na podjeździe Puerto de la Forestal (6,7km; śr. 4,1%). Dość nieoczekiwanie na kontrę zdecydował się Georg Steinhauser (EF Education-EasyPost).
Na szczycie podjazdu pierwszy zameldował się Leemreize, ale niezagrożony dziś w klasyfikacji górskiej był Santiago Buitrago (Bahrain – Victorious). Do ucieczki dojechał kontrujący Niemiec, ale peleton był już bardzo blisko. 65 kilometrów przed metą problemy sprzętowe miał Primož Roglič (Red Bull – BORA – hansgrohe), ale po wymianie roweru Słoweniec wrócił do głównej grupy.
Peleton ponownie odpuścił i przewaga wzrosła do 50. sekund. Sytuacja nieco zmieniła się na drugiej górskiej premii Puerto Artafi (5,9 km; śr. 5,5%). Ucieczka szybko się podzieliła, a dojechał do niej z dużej grupy Michael Gogl (Alpecin – Premier Tech).
Pięć kilometrów przed szczytem na czele kręcili Weiss, Azparren, Thompson i Leknessund. Po przyspieszeniu Norwega z Uno-X Mobility na jego kole został już tylko Azparren. Jednak Hiszpan także nie wytrzymał i na samotną jazdę skazany został Leknessund.
Z peletonu skontrował jeszcze Ramses Debruyne (Alpecin – Premier Tech), a reszta harcowników już została wchłonięta. Norweg wygrał górską premię, ale jego przewaga wynosiła tylko kilkanaście sekund.
33 kilometry przed metą Debruyne dołączył do samotnie jadącego Norwega. Na lotnej premii w Santa María de Trassierra pierwszy był Debruyne, ale po niej skontrował Wout van Aert (Team Visma | Lease a Bike). Na jego kole do czołówki dojechali jeszcze Alessandro Romele (XDS Astana Team) i Thibau Nys (Lidl – Trek).
🏁 31 km | Stage 1⃣5⃣ – Etapa 1⃣5⃣
🤝 van Aert makes a move to join Leknessund and Debruyne at the front
🔥 ¡van Aert se lanza a por Leknessund y Debruyne!
💚 𝐒𝐚𝐧𝐭𝐚 𝐌𝐚𝐫𝐢́𝐚 𝐝𝐞 𝐓𝐫𝐚𝐬𝐬𝐢𝐞𝐫𝐫𝐚
1⃣ Andreas Leknessund – @UnoXteam | 20 p. – 6"
2⃣ Ramses Debruyne… pic.twitter.com/Bl1ckPap9N— La Vuelta (@lavuelta) September 6, 2026
To spowodowało oczywiście, że w peletonie już nie zamierzali pracować zawodnicy Team Visma | Lease a Bike. Na jednym z nieoznaczonych podjazdów Debruyne postanowił zaatakować, ale dość szybko został doścignięty przez konkurentów.
Za prowadzącą piątką uformowała się kolejna grupka, która na 20 kilometrów przed metą miała około 50 sekund straty. Peleton zdecydowanie odpuścił sobie pościg za ucieczką. Tempo podkręcał Wout van Aert, ale pozostali kolarze w ucieczce jechali bardzo czujnie.
8 kilometrów przed metą było wiadomo, że wśród tej piątki mamy dzisiejszego zwycięzcę. Powoli rozpoczęły się kolarskie szachy. Najmniej szans miał oczywiście Leknessund, który etap spędził w ucieczce.
3300 metrów przed metą ruszył Nys, a na jego kole pojawił się Debruyne. Akcję skasował van Aert. Najbardziej zmęczony Leknessund zdecydował się na atak 2000 metrów przed metą i ponownie czujny był kolarz Team Visma | Lease a Bike.
O zwycięstwie zadecydował sprinterski finisz w Kordobie. Zdecydowanie najszybszy okazał się Wout van Aert (Team Visma | Lease a Bike), który pokonał Alessandro Romele (XDS Astana Team) i Thibau Nysa (Lidl – Trek).
Wszystko o Vuelta a España 2026:
- Trasa wyścigu
- Faworyci klasyfikacji generalnej
- Lista startowa
- Program transmisji telewizyjnych
- Podsumowanie 1. tygodnia
- Wszystkie artykuły
I to jest największa gwiazda tegorocznej Vuelty.
Za nim się tym razem wiózł?
Widać, że jest forma przed MŚ. Ciekawe jak tam pogodzą w reprezentacji ambicje WvA i Remco.
Bardzo ładnie pojechał Wout . @Woziwoda może lepiej obejrzeć etap albo przynajmniej przeczytaj skrót?
Woziwoda idź do lekarza człowieku, idź do lekarza.
Kto u Belgow jest numero uno na Kanadę? Remco vs Wout… 🤔
Tutaj to najwięcej wiózł się Lekessund nie dając zmian, a komentatorzy twierdzili że on to już nie ma siły po czym kilka razy próbował zaatakować w końcówce. Nazwany cwanym lisem Wout pracował dla tej ucieczki najwięcej. Nawet chciał jej nawiać bo oni nic od siebie nie dawali w którymś momencie. Wout zasłużenie 1 wielkie brawa.
Ricky, myślę, że w Belgii nie będzie zgody. Ani Wout ani Remas nie zechcą ustąpić pola. Ostanie mistrzostwa w Kigali pokazały, że to młodszy z Belgów jest wytrzymalszy w trudnym terenie i osobiście w Remku upatruję nowego posiadacza tęczowej koszuliny.
A potraficie sobie wyobrazić, że „urodzony zwycięzca”, którego ego rośnie z każdym sezonem i sukcesem, pracuje na rzecz Wouta?
Pauwels jasno przyznał, że jadą na dwóch równorzędnych liderów.