Paryż-Roubaix 2025: Pojedynek gigantów dla Mathieu van der Poela

Mathieu van der Poel i Tadej Pogačar stoczyli kolejny niesamowity pojedynek – tym razem na trasie Paryż-Roubaix. W tym górą był Holender, który wygrał swój 8. monument w karierze.

Paryż-Roubaix od lat uchodzi za wyścig, który profilowo najmniej pasuje Tadejowi Pogačarowi. Ani jednego podjazdu, za to mnóstwo wątpliwej jakości bruków. Do tej pory miał z nimi do czynienia raz – na etapie Tour de France 2022, gdzie zresztą poradził sobie naprawdę dobrze. „Jak poradzi sobie w takich warunkach?” – to było najczęściej zadawane pytanie, na które odpowiedzieć próbowali w rozmaity sposób niemal wszyscy, na czele z wieloma kolarskimi legendami.

Dobre otwarcie

Philippe Gilbert mówił na przykład, że Pogačarowi bardzo sprzyjałby wiejący w plecy wiatr, który ułatwiłby mu przeprowadzenie samotnej akcji. Na początku wyścigu wiele wskazywało jednak na to, że akurat to się nie wydarzy – wiatr wiał raczej w kierunku wschodu. To oznaczało, że na kluczowych odcinkach trasy kolarze będą musieli sobie radzić z wiatrem bocznym.

W takich warunkach na atak zdecydowali się: Kim Heiduk (Ineos Grenadiers), Oier Lazkano (Red Bull – BORA-Hansgrohe), Markus Hoelgaard (Uno-X), Jonas Rutsch (Intermarche), Max Walker (EF Education–EasyPost), Jelte Krijnsen (Jayco-AlUla), Jasper De Buyst (Lotto Soudal) oraz Rory Townsend (Q36.5).

W przeciwieństwie do ubiegłego roku, tym razem zabrakło w niej Polaka, lecz pierwsza część trasy i tak była dla nich dość udana. Pod nieobecność Kamila Małeckiego – naszego bohatera z poprzedniej edycji, w wyścigu wystartowali tylko dwaj Polacy –  Stanisław Aniołkowski (Cofidis) oraz Kamil Gradek (Bahrain-Victorious) i obaj znajdowali się w peletonie na 115 km przed metą, gdy główna grupa była już wyraźnie przerzedzona. Jako pierwszy wypadł z niej Gradek. Polak w pewnym momencie prawdopodobnie złapał gumę, a gdy się zatrzymał, wjechał w niego Colby Simmons.

Przypadek Gradka nie był odosobniony – we wstępnej części wyścigu jak zwykle nie brakowało defektów i kraks. Dotknęły również faworytów – głównie w okolicach 160. kilometra i Troisvilles à Inchy. Najpierw, około kilometr przed tym brukowanym sektorem, doszło do kraksy, w której ucierpiał m.in. Jasper Stuyven, zaś po kilkuset metrach, na asfalcie uślizgnęły się koła rowerów Jaspera Philipsena i Lawrence’a Pithiego, przez co zarówno jeden, jak i drugi wylądowali na ziemi. Z kolei gdy kolarze znaleźli się już na sektorze, defekt roweru przydarzył się Filippo Gannie. Na szczęście, choć gonitwa wymienionych trwała ponad 30 kilometrów, w końcu zakończyła się powodzeniem. W efekcie cała czwórka, wraz ze swoimi nieco mniej znanymi kompanami, znalazła się w peletonie na długo przed wjazdem do Lasku Arenberg.

Pierwsze podrygi zabójczego duetu

Jeszcze przed wjazdem na najsłynniejszym, lecz jeszcze niedecydującym brukowanym sektorze na swój atak zdecydował się pierwszy z faworytów – Mads Pedersen. Duńczyk, który w ostatnich tygodniach wyrósł na najważniejszego rywala dwójki Pogačar-Van der Poel, zaatakował już na Haveluy a Wallers – bezskutecznie. Podobnie bezskuteczny okazał się kolejny atak, choć warto o nim wspomnieć z uwagi na wykonawcę. Był nim bowiem Tadej Pogačar. W ten sposób Słoweniec przeprowadził pierwszy atak w historii swoich startów na Paryż-Roubaix.

Nie ostatni, bo Pogačar na następnych kilometrach wielokrotnie próbował swoich sił, pokazując, że odpowiadają mu nie tylko belgijskie, ale i francuskie bruki. Atakował także w Lasku Arenberg, gdzie jego przyspieszenie wystarczyło wyłącznie do tego, by nieco przerzedzić grupkę, z której w końcu zniknął długo dobrze jadący Aniołkowski.

Zdecydowanie bardziej soczysty okazał się atak Van der Poela, który w drugiej części Lasku Arenberg przejął pałeczkę najaktywniejszego kolarza na trasie. Przez kolejne kilkanaście kilometrów Holender przyspieszał jeszcze wielokrotnie, niekiedy odrywając się nawet od pozostałych kolarzy. Za każdym razem grupa – najczęściej prowadzona przez Pogačara, doganiała go już po kilkunastu sekundach. Była jednak coraz mniejsza i po Wallers à Hélesmes znajdowali się w niej już obok faworyzowanej dwójki Pedersen (Lidl-Trek), Bissegger (Astana XDS) oraz Philipsen (Alpecin-Deceuninck). Piątka szybko odjeżdżała pozostałym i nic nie wskazywało, by ktokolwiek mógł do niej dołączyć. Debiut Pogačara w „Piekle Północy” przebiegał bezboleśnie, nawet jeśli na najmocniejszego kolarza na trasie wyglądał Van der Poel. Decydujące momenty wyścigu miały jednak jeszcze nadejść.

Selekcja naturalna

Kolejny sektor – Tilloy a Sars-et-Rosieres Mathieu van der Poel rozpoczął delikatnie za pozostałymi uczestnikami odjazdu. Szybko okazało się, że mógł popełnić błąd, ponieważ już na samym jego początku zaatakował Tadej Pogačar. Słoweniec błyskawicznie oderwał się od Bisseggera, Pedersena oraz Philipsena i zaczął tworzyć sporą lukę na czele. Tyle że raz jeszcze okazało się, jak dobrym kolarzem jest na brukach Mathieu van der Poel. Holender momentalnie wyprzedził Szwajcara, Duńczyka oraz Belga, a potem bez najmniejszego problemu dołączył do Pogačara.

Jego sytuacja z dobrej zamieniła się w jeszcze lepszą. Brukowany sektor się zakończył i okazało się, że Pedersen, który złapał defekt, oraz Bissegger, i tak jadący zaskakująco dobre zawody, nie będą w stanie wrócić do czołówki. Piątka zamieniła się w trójkę, a w jej składzie obok Pogačara jechali już tylko Holender oraz jego zespołowy kolega. A o tym, że poprzedni atak Słoweńca wcale nie zrobił na nim wrażenia, można było najlepiej przekonać się już na następnym brukowanym sektorze, który Van der Poel znów rozpoczął kilka metrów za Philipsenem i Pogačarem.

Holender miał wszystko pod kontrolą. Współpraca układała się całkiem dobrze, choć jadący osamotniony Pogačar siłą rzeczy dawał krótsze zmiany niż dwójka z Alpecin–Deceuninck. Trójka nie musiała się wcale przejmować tym co działo się za jej plecami, choć działo się całkiem dużo. Na atak z tyłu zdecydował się Mads Pedersen, pomstujący na pecha, który spotkał go kilkanaście kilometrów wcześniej. Za nim pojechali m.in. niedawny kolega z ucieczki – Bissegger oraz czujący się coraz lepiej Wout van Aert. Problem utworzonej w ten sposób siódemki* polegał jednak na tym, że przewaga czołówki wynosiła już 1:20, więc szanse na jej dogonienie były niemal zerowe.

*Pełny skład grupki to: Mads Pedersen, Florian Vermeersch, Matthew Brennan, Wout van Aert, Stefan Bissegger, Markus Hoelgaard i Jonas Rutsch.

Koniec psot

Sytuacja Mathieu van der Poela nieco pogorszyła się na około 40 kilometrów przed metą, na Mons en Pavele. Na drugim z pięciogwiazdkowych sektorów dwóch najmocniejszych klasykowców na świecie znów zaczęło się kąsać. Najpierw zaatakował Pogačar, potem odpowiedział mu Van der Poel, którego znów skontrował Słoweniec. Gdy biją się wielcy, cierpią maluczcy – ta zasada sprawdziła się tutaj po raz kolejny, bo z tyłu został Jasper Philipsen. Belg stracił na tyle dużo, że Mathieu van der Poel nie planował na niego czekać i dość szybko zaczął wychodzić na zmiany Pogačarowi.

I gdy wydawało się, że sytuacja zaczyna się wyrównywać, na sektorze Pont-Thibault a Ennevelin Pogačar źle wszedł w jeden z zakrętów i upadł. Mało brakowało, by pociągnął za sobą również Mathieu van der Poela, lecz Holender, choć otarł się o bandy reklamowe, pojechał dalej. Miał 20 sekund przewagi, których nie mógł już roztrwonić. Pogačar rzucił się wprawdzie do wściekłej pogoni i już po kilku kilometrach odrobił blisko połowę strat, jednak w końcu opadł z sił i stopniowo zaczął tracić kolejne sekundy.

Errore incredibile per Tadej Pogacar😱

Lo sloveno sbaglia la frenata e finisce in terra a 35km dall’arrivo👀#EurosportCICLISMO #Ciclismo #Pogacar #ParisRoubaix pic.twitter.com/6A1kEWtKEA

— Eurosport IT (@Eurosport_IT) April 13, 2025

Mimo wszystko, postawa Słoweńca była godna podziwu. Choć na 20 km przed metą musiał jeszcze wymienić rower, zacisnął zęby i utrzymał drugie miejsce. Nie dał się trzyosobowej grupce złożonej z Madsa Pedersena, Wouta van Aerta i wiozącego się na ich kole z powodów taktycznych Floriana Vermeerscha. Do mety dojechał minutę za Mathieu van der Poelem. Holender, który na 15 kilometrów przed metą też musiał wymieniać rower, wygrał swoje trzecie Paryż-Roubaix z olbrzymią przewagą. Do rekordzistów – Rogera De Vlaemincka i Toma Boonena brakuje mu już tylko jednego triumfu, jednak po wydarzeniach z tej edycji można spodziewać się, że o kolejne zwycięstwa będzie mu trudniej niż do tej pory.

Za plecami Mathieu van der Poela i Tadeja Pogačara obejrzeliśmy finisz o 3. miejsce, który wygrał Mads Pedersen. Kolejne miejsca zajęli Wout van Aert i Florian Vermeersch. Stanisław Aniołkowski poprawił o jedną pozycję swój rekord życiowy w Piekle Północy kończąc zmagania na 45. pozycji.

Wyniki Paryż-Roubaix 2025:

Results powered by FirstCycling.com