Mediolan-San Remo 2026: Spełniony Pogačar, pechowy Van der Poel oraz zawód Toma Pidcocka [wypowiedzi]

Tadej Pogačar (UAE Team Emirates-XRG) w końcu ujarzmił szosy Primavery i wygrał tegoroczną edycję Mediolan-San Remo. Nie było to najłatwiejsze zadanie, albowiem świetnie dysponowany Tom Pidcock (Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team) przegrał pojedynek sprinterski z mistrzem świata raptem o 4 centymetry! Podium domknął fantastyczny dzisiaj Wout van Aert (Visma | Lease a Bike), który mimo pecha, wycisnął ze swojego występu absolutne maksimum. Jeszcze mniej szczęścia miał Mathieu van der Poel (Alpecin-Premier Tech), który w powyścigowym wywiadzie zdradził, że również brał udział w kraksie.

Pogačar i marcowy monument to historia ciągłej pogoni za wielkością – w debiucie w 2020 roku zajął 12. lokatę, a od 2022 roku zajmował kolejno piąte, czwarte oraz dwa razy trzecie miejsce. W tym roku Słoweniec w końcu dopiął swego i w niesamowitym stylu sięgnął po triumf w Mediolan-San Remo. Nie obyło się to bez przeszkód, ponieważ na około 5 kilometrów przed podnóżem Cipressy, mistrz świata zaliczył kraksę, która zmusiła go do gonienia peletonu. Tadej Pogačar nie ukrywał, że to był najtrudniejszy moment wyścigu:

Kiedy się wywróciłem, myślałem że to koniec, bo upadek przy Imperii, tuż przed najważniejszym momentem wyścigu, to nie jest najlepsze rozwiązanie. Na szczęście, udało się szybko wrócić na rower i zarówno ja, jak i rower, nie odnieśliśmy zbyt wielu obrażeń. Następnie zobaczyłem kolegów z drużyny, Floriana i Felixa (Vermeersch i Großschartner – przyp. red.), którzy dali z siebie wszystko, żebym mógł wrócić do czołówki. To dzięki nim odnalazłem znowu nadzieję. Nogi miały się w porządku, a potem Brandon i Isaac dokończyli sprawę na Cipressie. Dzisiaj, gdyby nie drużyna, pewnie musiałbym się wycofać

– powiedział Tadej Pogačar.

Tadej Pogačar wygrał swój czwarty monument w karierze, a licząc wszystkie zwycięstwa w wyścigach tej rangi, to było jego jedenaste zwycięstwo. Jeśli do jego dorobku dorzucimy również miejsca na podium, posiada ich aż 15, czyli znajduje się równo w połowie do dogonienia wyniku Eddy’ego Merckxa. Warto również nadmienić, że od wygranej w Il Lombardii 2023, Pogačar nie schodzi z podium monumentów, w których bierze udział! Dzisiejszym występem udało mu się wpisać do annałów kolarstwa złotymi zgłoskami, albowiem stał się pierwszym od 43 lat bieżącym mistrzem świata, który wygrał Mediolan-San Remo. Słoweniec to również pierwszy od Philippe’a Gilberta kolarz, który na przełomie swojej kariery triumfował w czterech różnych monumentach. Choć na łamach naszego portalu pewnie pojawi się jeszcze sporo tekstów o podobnej tematyce, poniżej znajduje się krótka rozpiska wyścigów, których Pogačarowi brakuje do „skompletowania” kolarstwa szosowego:

📜 Tadej Pogacar — last notable 🏆s missing from palmares

Paris-Roubaix
Vuelta a España, GC
OLY, 🛣️
OLY🌈🇪🇺, ⏱️
Itzulia, GC
Tour de Romandie, GC + stage
Tour de Suisse, GC + stage
San Sebastian
🇧🇪 OHN, E3, GW, DDV etc

+ countless # of races if you want to add

🇮🇹 #MilanoSanremo

— ammattipyöräily (@ammattipyoraily) March 21, 2026

Zwycięstwo lidera UAE Team Emirates-XRG może nie jest niespodzianką, ale z pewnością nie wszystko poszło zgodnie z planem. Gdy jednak wyścig znalazł się w momencie, gdzie wszystko zależało już tylko od samego zainteresowanego, świetnie wykończył pracę swoich kolegów. W obliczu słabszej dyspozycji Mathieu van der Poela (Alpecin-Premier Tech), to Tom Pidcock (Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team) okazał się największym rywalem w walce o zwycięstwo. Trudnością okazały się również warunki atmosferyczne, które jak zresztą zapowiadano, nie stały po stronie Słoweńca. Tadej Pogačar nie omieszkał o tym nie wspomnieć, ale był również pełen podziwu wobec swoich dzisiejszych przeciwników:

Cieszę się, że wszystko się dobrze rozwiązało, jednak przez większość czasu wiatr wiał prosto w nas, więc nie było tak idealnie jak rok temu, w połowie Cipressy było nieco trudniej. Potem jednak na Poggio, wiatr okazał się już bardziej sprzyjający, więc poszedłem tam na całość. W idealnym rozrachunku, odjechałbym samotnie bez Toma Pidcocka, ale on był dzisiaj bardzo silny. Duży szacunek również dla Mathieu, bo pojechał fenomenalny wyścig

– chylił czoła przed swoimi rywalami mistrz świata.

Na specjalne wyróżnienie w sekcji podziękowań zasłużył Tom Pidcock (Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team). Brytyjczyk jako jedyny utrzymał się na kole zwycięzcy wyścigu i mało brakowało, żeby sam został triumfatorem tegorocznego Mediolan-San Remo. Pogačar wiedział, że na finiszu czekało go bardzo trudne zadanie:

Tom to bardzo szybki gość, każdy to wie. Ma dobre przyspieszenie, jest szybki, widać, że jest w formie, więc trochę się obawiałem, że czekał na mój sprint. Czekałem tyle, ile się tylko da, ale wiedziałem też, że nie mogę czekać zbyt długo, bo jego przyspieszenie jest po prostu lepsze. Byłem bardzo zaskoczony. Koniec końców, było bardzo blisko i należą mu się ogromne brawa

– skwitował triumfator Mediolan-San Remo 2026.

Mówiąc o drugim zawodniku dzisiejszego wyścigu, trudno jest znaleźć trafny opis jego występu. Z jednej strony Tom Pidcock sprawił niespodziankę, okazując się drugim zawodnikiem na mecie po Tadeju Pogačarze, z drugiej zaś, do triumfu zabrakło mu dosłownie centymetrów. Brytyjczyk nie krył smutku na mecie, czując ogromny niedosyt z powodu tej porażki:

Szczerze powiedziawszy, potrzebuję trochę czasu, żeby się nad tym zastanowić, jestem trochę niezadowolony. To boli, że byłem tak blisko. Gdyby było tak, że Tadej jedzie sam z przodu, a ja sam go gonię – okej, nie byłbym przesadnie szczęśliwy. Powiedziano mi jednak, że zabrakło dosłownie czterech centymetrów, a to już boli zdecydowanie bardziej, że było tak blisko. Oczywiście, przegrałem z Tadejem, to jeden z najlepszych kolarzy w historii, więc nie mogę być aż tak niezadowolony

– powiedział na mecie Tom Pidcock.

Brytyjczyk jest jednak barwną postacią w peletonie i nawet tak druzgocące porażki jest w stanie przekuć w swego rodzaju żart. Zapytany o pozytywy swojej dyspozycji, skupił się na tym, co rzekomo miał mu na mecie powiedzieć Pogačar – według relacji Pidcocka, mistrz świata miałby już nie startować w Primaverze:

Spytajcie mnie o to za kilka dni w Katalonii (na starcie Volta a Catalunya – przyp. red.), będę miał wtedy czas na rozmyślanie. Tadej mówił, że już tutaj nie wróci, skoro udało mu się wygrać, więc za jakim motorem teraz będę mógł sobie usiąść?

– żartobliwie odpowiedział drugi zawodnik Mediolan-San Remo 2026.

Z dobrej strony za to z pewnością pokazał się Wout van Aert (Visma | Lease a Bike). Belg wpierw zaliczył upadek tuż przed Cipressą i właściwie był zmuszony gonić peleton przez większość najważniejszej części wyścigu, nie wspominając o czołówce. Lider Visma | Lease a Bike popisał się jednak niebywałym hartem ducha, najpierw doganiając główną grupę, a następnie dzielnie zaatakował na 2 kilometry przed metą, co ostatecznie dało mu miejsce na podium. Co ciekawe, van Aert nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że ściga się o tak wysoką lokatę:

W sumie, cały finisz czułem się jakbym gonił kogoś innego, dopiero na ostatnich dwóch, trzech kilometrach zrozumiałem, że podium jest wciąż w zasięgu ręki, więc to dla mnie osiągnięcie. Cóż, nigdy nie czujesz się jak zwycięzca, gdy przyjechałeś trzeci, ale miałem też sporo pecha. Wpierw kraksa, potem długie wyczekiwanie na nowy rower. Dzięki temu, jak świetnie pomogli mi koledzy z drużyny, żebym mógł wrócić do rywalizacji, wiedziałem, że jedyne co mogę zrobić, to postarać się o jak najlepszy rezultat. Oczywiście, fajniej jest finiszować na podium niż wcale

– powiedział Wout van Aert.

W kwestii pecha, dużo do powiedzenia miał również Mathieu van der Poel (Alpecin-Premier Tech). O ile widok Tadeja Pogačara odjeżdżającego Holendrowi był względnie możliwy do wyobrażenia, o tyle gdy byłego mistrza świata dystansował Tom Pidcock można było zacząć mówić o słabej dyspozycji. Odpowiedzi przyszły jednak na mecie – obrońca tytułu ukończył rywalizację na 8. miejscu, a powodem jego porażki miał być udział w tej samej kraksie, w wyniku której ucierpiał ostateczny triumfator dzisiejszego wyścigu. Mathieu van der Poel nie krył rozczarowania na mecie, jednak rozumie, że dzisiaj w jego wypadku, dużo zależało od pecha:

Wjechał we mnie któryś z rowerów i tak wylądowałem na asfalcie. Drużyna zrobiła świetną robotę, żebym mógł wrócić do czołówki, ale już na Cipressie czułem, że nie byłem w najlepszej kondycji. Boli mnie palec, ale chyba wszystko z nim w porządku. Ostatecznie, byłem tam, gdzie miałem się znaleźć, ale nie czułem się dobrze. Powiedziałem nawet przez radio, że nie mogę już trzymać kierownicy – niemniej jednak, wciąż próbowałem. (Pogačar) był dzisiaj niesamowicie mocny. Już na Poggio musiałem jechać swoim tempem, później mogłem tylko odrabiać straty, ale z przodu jechali przecież bardzo szybko. Coż, jestem niezadowolony – po wyścigu takim jak dzisiaj i będąc w takiej pozycji, zawsze liczysz na więcej. Biorąc pod uwagę kraksę i to, jak się potem czułem, to zwyczajnie nie wystarczało

– powiedział Mathieu van der Poel.