Czy Pogi połknie „Kanibala”? Pościgu za legendą część 3

Rok i dwa lata temu napisałem artykuły, w których porównywałem wyczyny Tadeja Pogačara z tymi, którymi będąc w jego wieku mógł się pochwalić Eddy Merckx. Teraz robię to po raz trzeci. Czy tegoroczne wyczyny “Kanibala Słowiańszczyzny” przybliżyły go do wyrównania osiągnięć wielkiego belgijskiego poprzednika?

Odpowiedź na to pytanie na to pytanie mogłaby być oczywista. Już poprzedni rok pozwolił się bowiem Pogačarowi przybliżyć się do słynnego “Kanibala”, a to właśnie o obecnym Słoweniec powiedział, że był on najlepszym w jego dotychczasowej karierze.

Można go zrozumieć nawet mimo tego, że w tym roku zdarzyły mu się przynajmniej dwa momenty w których odarto go z kolarskiej boskości. Najpierw było Amstel Gold Race – to właśnie tam jego pozornie zabójczy rajd został przerwany przez Remco Evenepoela i przede wszystkim Mathiasa Skjelmose, późniejszego zwycięzcę wyścigu. Kolejny zawód przyniosły mu mistrzostwa świata w Rwandzie – wprawdzie brak medalu na czasówce nie był dla niego żadną nowością, lecz tym razem mógł być szczególnie rozczarowujący. Trasa sprzyjała mu jak nigdy, a tymczasem został wyprzedzony przez startującego dwie minuty później Evenepoela.

Fakty są jednak niezaprzeczalne. Tak, reszta świata miała momenty, w których mogła przez chwilę zyskać nadzieję na to, że nawet Pogačara da się czasami pokonać, ale on szybko przypominał, że jest niepodzielnym królem peletonu. Za nim drugi z rzędu sezon, w którym wykręca już nie wielkie, a prawdziwie kosmiczne liczby. Został pierwszym w historii kolarzem, który kończył na podium wszystkie pięć monumentów. Wygrał trzy z nich: Ronde van Vlaanderen, Liege-Bastogne-Liege i Il Lombardia. Wygrał też mistrzostwa Europy i mistrzostwa świata. I wreszcie: wygrał po raz czwarty w karierze, Tour de France – jedyny wielki tour, w którym wystartował.

Tak się jednak składa, że Eddy Merckx właśnie w wieku 27 lat osiągnął, przynajmniej pod względem występów w najważniejszych wyścigach, szczytowy moment swojej kariery. Wprawdzie w przeciwieństwie do Pogačara nie sięgnął po tęczową koszulkę, za to podobnie jak Słoweniec wygrał trzy monumenty i w przeciwieństwie do niego sięgnął nie po jedno, a dwa wielkotourowe triumfy, bowiem do Tour de France dorzucił Giro d’Italia. Lepiej wypada również pod kątem wielkotourowych zwycięstw na etapach – uzbierał ich łącznie dziesięć przy zaledwie czterech Pogačara.

Oznacza to, że Słoweniec, mimo kapitalnych tegorocznych występów, patrząc krótkoterminowo, wcale nie zbliżył się do “Kanibala”. Wciąż przegrywa na najważniejszych polach nie tylko z Eddym Merckxem, ale i z jego 27-letnią wersją. Zresztą, zobaczcie sami:

Patrząc jednak uczciwie na tegoroczne wyczyny Pogačara i trudno nie być pod olbrzymim wrażeniem. Powtórzenie drugi rok z rzędu liczb, do których poza “Kanibalem” nie zbliżył się nikt w historii kolarstwa, jest gigantycznym wyczynem. A to, że Merckx w jego wieku radził sobie lepiej wcale nie odbiera mu nadziei na to, że pewnego dnia wyprzedzi słynnego “Kanibala”. Choć w latach 1973-75 Merckx wciąż pozostawał zdecydowanie najlepszym kolarzem świata i wygrywał większość najważniejszych wyścigów, to nigdy nie był w nich aż tak skuteczny jak w 1972. A od 1976 triumfował w nich już tylko okazjonalnie. 

Dziś oczywiście nie da się stwierdzić jak długo jeszcze potrwa dominacja Pogačara. Z jednej strony, już w tym sezonie byliśmy świadkami kilku momentów, które za kilka lat mogą być wspominane jako początek stopniowego wypalania się Pogačara. Z drugiej strony, jeśli psychiki Słoweńca nie zniszczyło jeszcze ciągłe wygrywanie, istnieją widoki na to, by wygrywał jeszcze więcej. Tegoroczne Paryż-Roubaix pokazało nam, że dziś właściwie nie ma terenu, w którym nie byłby w stanie nawiązać rywalizacji z najlepszymi na świecie, zaś sezon 2024 pokazał, że Pogačara stać na to, by w ciągu jednego roku wygrywać nie jeden, a dwa wielkie toury. Prawdopodobnie to niechęć do przedwczesnego wyeksploatowania swojego organizmu powoduje, że do tej pory tylko raz zdecydował się na to, by w ciągu sezonu obskoczyć dwa trzytygodniowe wyścigi.

I właśnie ten fakt pozwala wierzyć, że właśnie długowieczność może być czymś, co pozwoli kiedyś Pogačarowi wyprzedzić Merckxa. Belg swój ostatni wielki sezon zaliczył w wieku 30 lat – niewykluczone, że dominacja „Kanibala Słowiańszczyzny” potrwa dłużej. A jeśli się nie uda? No cóż, ostatnie dwa lata sprawiły, że już dziś Tadej Pogačar ma na swoim koncie zdecydowanie więcej osiągnięć niż w czasie całej kariery zdołali uzbierać tacy zawodnicy jak Jacques Anquetli, Sean Kelly, Francesco Moser, Miguel Indurain, Alberto Contador czy Chris Froome. A jeśli chodzi o osiągnięcia w wieku 27 lat, to poza Merckxem nie ma zawodnika, którego nie biłby na głowę.