Tour de Pologne 2024: Polska walka o koszulki

Pod nieobecność Michała Kwiatkowskiego i przy słabszych występach Rafała Majki, tegoroczne Tour de Pologne przynosi polskie emocje wyłącznie przy okazji walki Polaków w klasyfikacjach pobocznych. Dobrze, że chociaż tam idzie nam całkiem dobrze.

Gdy w 2014 roku Rafał Majka dzierżył koszulkę w grochy dla najlepszego górala Tour de France, cała Polska kibicowała mu, by utrzymał ją do końca, wygrywając przy okazji kolejne etapy. Nic dziwnego – zwycięzcy klasyfikacji pobocznych na Tour de France, a w nieco mniejszym stopniu także Giro d’Italia i Vuelta a Espana przechodzą do historii. W przypadku Tour de Pologne i innych wyścigów World Touru ich prestiż jest zdecydowanie  mniejszy, jednak wciąż ma swoje znaczenie, zwłaszcza dla mniej znanych zawodników.

Niemal każda worldtourowa impreza cztery koszulki specjalne rozdaje liderom klasyfikacji: generalnej, punktowej, górskiej i młodzieżowej*. Od tego zwyczaju są tylko dwa wyjątki – w prowadzącym po beneluksowych nizinach Renewi Tour, gdzie klasyfikacja najlepszego górala została zastąpiona czymś w rodzaju klasyfikacji najaktywniejszych, a także nasze Tour de Pologne, gdzie klasyfikacja najaktywniejszych rozgrywana jest zamiast klasyfikacji młodzieżowej.

Dla zawodników krajowych jest to bardzo wygodna sytuacja. Oznacza to, że w praktyce aż dwie klasyfikacje poświęcone są walczącym na premiach uciekinierom, a to przecież Polacy są tymi kolarzami, którzy podczas największego polskiego wyścigu uciekają najczęściej. Kiedyś nasi rodacy właściwie co roku wygrywali obie klasyfikacje “ucieczkowe”, jednak ostatnio się to zmieniło, co może mieć jakiś związek z rosnącym statusem wyścigu.  Po 2015 roku zdarzyło się to tylko raz, w 2020, gdy klasyfikację górską wygrał Patryk Stosz, zaś najaktywniejszym zawodnikiem okazał się Maciej Paterski

Zamiast sprintów – lotne finisze

Po wczorajszym etapie wydaje się, że w tym roku możemy mieć powtórkę. Właściwie wszyscy ci, którzy uciekali na trasie z Kudowy-Zdroju do Prudnika byli Polakami. Zaczęło się od ataku dwóch liderów klasyfikacji “ucieczkowych”: Michała Paluty i Szymona Sajnoka, po którym ci, którzy pamiętają jego występy na trasie Vuelta a Espana 2019 mogli spodziewać się raczej próby odnalezienia się na końcowym finiszu.

– Taki był plan! W poniedziałek pojechałem na te dwie lotne premie, wygrałem je, zdobyłem 6 punktów. Normalnie utrzymałbym tę koszulkę do dziś, a teraz walczyłbym o jak najwyższe miejsce na mecie. Tylko że plany trochę się pozmieniały i teraz bardziej stawiamy na tę koszulkę. Będziemy walczyć o to, by utrzymać ją do końca.

– mówił na mecie Sajnok.

Polak ma obecnie w klasyfikacji najaktywniejszych 9 punktów. Mógłby mieć ich więcej, gdyby nie to, co wydarzyło się później. Na górskiej premii do dwójki doszli dwaj reprezentanci Polski – Norbert Banaszek i Kacper Gieryk, zaś Paluta, który swój cel na etap już zrealizował, odpuścił i wrócił do peletonu. Ucieczka w takim układzie szybko przestała istnieć. Gdy zaatakował Gieryk, rywalizujący w klasyfikacji najaktywniejszych Banaszek i Sajnok nie mogli się dogadać co do tego, jak ma wyglądać ich współpraca. W efekcie zostali doścignięci przez peleton, zaś obie ostatnie lotne premie wygrał Kacper Gieryk.

Przewaga Sajnoka w klasyfikacji nie jest zatem duża – wynosi trzy punkty, co oznacza, że aby jej bronić, być może będzie musiał odpuścić finisz w Katowicach.

– Muszę usiąść na spokojnie, zobaczyć ile mam punktów po tym dzisiejszym etapie, ile ma Norbert, ile Kacper Gieryk. Jeszcze nie mam planów na kolejne dni. To wszystko wyjdzie w praniu. Jutro są dwa lotne finisze, później jeden*. Wszystko zależy od tego, kto będzie w ucieczce.

*właściwie to też dwa, ale prawdopodobnie tylko jeden w zasięgu Sajnoka. Szósty etap będzie dość trudny, a przed premią w Szaflarach kolarzy czekają Ściana Bukowina i Ściana Harnaś, więc kolarzom preferującym łatwiejszy teren może być tam trudno zafiniszować

Wielki powrót

Na zdecydowanie więcej spokoju może pozwolić sobie Michał Paluta. Kolarz, który w tym roku wrócił do peletonu po dwóch latach przerwy, jest jedną z najjaśniejszych postaci Tour de Pologne. Po czterech dniach rywalizacji, wciąż może o sobie powiedzieć, że wygrał wszystkie górskie premie.

To tylko potęguje zainteresowanie jego osobą, które widoczne było od samego początku wyścigu – kibice już podczas prezentacji we Wrocławiu skandowali jego imię i nazwisko, zaś później, na pierwszym etapie na trasie można było zauważyć kibiców ze Strzelec Krajeńskich, którzy mieli za sobą 3-godzinną drogę na Dolny Śląsk.

– Cały czas widuję znajome twarze. Na starcie w Wałbrzychu spotkałem nawet swoją… przedszkolankę. To było bardzo ciekawe doświadczenie. Pojawia się też wokół mnóstwo banerów ze swoim imieniem i nazwiskiem – wcześniej tego raczej nie widywałem.

– przyznaje Paluta, który po dzisiejszym etapie ma już 16 punktów przewagi nad drugim w klasyfikacji górskiej Janem Maasem. A że do zdobycia są już tylko 33 punkty, końcowy sukces jest już naprawdę blisko.

– Jestem blisko, ale to jest kolarstwo zawodowe, więc tutaj nie możemy niczego na sto procent być niczego pewni. Teraz trzeba przejechać Bukowinę,w Bukowinie powalczyć, później dojechać do mety w Krakowie i wtedy będziemy się wszyscy cieszyli

– mówi Paluta, który choć zamierza zachować czujność do końca, to na pytanie, czy w Ojcowie, na jedynej dzisiejszej lotnej premii zamierza powalczyć o 3 punkty, odpowiada – Nie, raczej odpuszczam.

Czeka na Bukowinę, gdzie znajdują się trzy jedyne premie pierwszej kategorii. Jeśli na nich nie wydarzy się nic niespodziewanego – zostanie zwycięzcą klasyfikacji górskiej Tour de Pologne, a duży burger, którego zamierza sobie zafundować w Krakowie, na mecie całego wyścigu, będzie w pełni zasłużony.