Droga do sukcesu w Tour de France prowadzi przez Critérium du Dauphiné?

Ważnym aspektem każdego sukcesu w imprezie docelowej jest program przygotowań do niej. Jedni stawiają głównie na obozy przygotowawcze, inni potrzebują złapać rytm wyścigowy. W związku z tym postanowiłem sprawdzić czy droga do triumfu w poszczególnych wielkich tourach jest w jakiś sposób skorelowana z poprzedzającymi je wyścigami wieloetapowymi.

Bezpośrednio przed Giro d’Italia odbywają m.in. Tour of the Alps i Tour de Romandie, Tour de France poprzedzają Critérium du Dauphiné i Tour de Suisse, zaś w drodze na La Vuelta a España przejechać można np. Vuelta a Burgos – wie o tym chyba każdy fan kolarstwa. Czy istnieje jednak jakakolwiek korelacja między sukcesami w tych wyścigach? A może jest odwrotnie – dobry wynik w imprezie poprzedzającej wielki tour jest sygnałem, że optymalna forma została osiągnięta za wcześnie? Na tapet wziąłem ostatnie kilkanaście lat i spróbuję poszukać jakiś wniosków.

Critérium du Dauphiné lub Tour de Suisse –> Tour de France

Zacznijmy od tej potencjalnej korelacji, o której mówi się najgłośniej – czy droga na Wielką Pętlę musi prowadzić przez Critérium du Dauphiné? W tym celu poniżej przedstawię 3 tabelki, w których będzie kolejno zwycięzca Delfinatu oraz jego miejsce w Tour de France, analogicznie potraktowane Tour de Suisse, a następnie triumfator Wielkiej Pętli wskazanie które miejsce zajął w jednym z tych wyścigów, jeśli wziął w nim udział na etapie przygotowań. Nie ma co zatem przedłużać, a „oddajmy głos” liczbom.

Rzeczywiście aż 6-krotnie wystąpiła korelacja w postaci wygranej w obu tych wyścigach. Można jednak zadać sobie pytanie czy wynika to z ważnej roli Critérium du Dauphiné w przygotowaniach, czy też z faktu, że po zwycięstwa sięgał po prostu główny faworyt Tour de France, który potem potrafił sprostać oczekiwaniom?

Z ciekawości w poszukiwaniu korelacji rzuciłem zatem oko także na Tour de Suisse.

Tu rzeczywiście przez wiele lat wygrana w Tour de Suisse nic nie dawała w kontekście Tour de France, ale to się bardzo zmieniło. Triumfatorzy 3 z 4 ostatnich edycji szwajcarskiej etapówki stawali później na podium Wielkiej Pętli, a Egan Bernal triumfował nawet w obu tych wyścigach.

Odwróćmy zatem rozumowanie – czy zwycięzca Tour de France jechał w jednym z poprzedzających je wyścigach, a jeśli tak to które zajął tam miejsce?

To ta tabelka jasno pokazuje gigantyczną korelację między byciem w formie podczas Critérium du Dauphiné a wygraną w Tour de France. Owszem, nie trzeba zwyciężyć już w Delfinacie, ale tylko 2 razy w ostatnich latach zdarzyło się by droga do triumfu w Wielkiej Pętli nie prowadziła przez francuską etapówkę – mowa tu o Eganie Bernalu z 2019 roku i Tadeju Pogačarze, który w 2021 roku wygrał rodzime Tour of Slovenia.

Tour of the Alps lub Tour de Romandie –> Giro d’Italia

W przypadku pozostałych wielkich tourów nie ma zwykle takiej dysputy na temat jednego wyścigu przygotowawczego będącego kluczem do końcowego sukcesu. Pozwolę sobie zatem na lekkie skrócenie rozważań i przestawienie obu etapówek w jednej tabeli – obok nazwiska zwycięzcy w nawiasie będzie jego wynik w Giro d’Italia.

Cóż, widać jasno, że Tour de Romandie odbywa się za blisko startu Giro d’Italia i jego zwycięzcami zostają zwykle kolarze, którzy później udają się na obozy z myślą o Tour de France. Inaczej jest w przypadku triumfatorów imprezy znanej dziś jako Tour of the Alps, a wcześniej jako Giro del Trentino – ci chętnie przyjeżdżają na start włoskiej trzytygodniówki i w przeszłości mógł to być kluczowy etap przygotowań, acz w obecnych czasach nad zwycięzcami alpejskiej imprezy krąży swoiste fatum i naprawdę wielu z nich nie docierało później na metę Giro d’Italia.

I tu pokuszę się jednak jeszcze o odwrotną analizę – czy zwycięzca Giro d’Italia jechał wcześniej w Tour of the Alps bądź Tour de Romandie, a jeśli tak to z jakim skutkiem?

Cóż, o ile cofając się w czasie zauważymy, że kolarze docierali na start wielkich tourów często świeżo po jakiejś etapówce, o tyle teraz zwykle czynią to po sezonie wiosennych klasyków bądź obozach wysokogórskich.

Zastanawiałem się czy w związku z tym nie poszukać korelacji między wynikiem w np. Tour de Romandie i Tour de France bądź Paryż-Nicea / Tirreno-Adriatico i Giro d’Italia, ale po dłuższym zastanowieniu i konsultacji z innymi osobami doszliśmy do wniosku, że mogłoby to dać fałszywe wyniki – ciężko mówić o ponad 2-miesięcznym szczycie formy, a ewentualna korelacja wynikałaby prędzej z faktu, że oba takie wyścigi wygrywali po prostu najlepsi kolarze na świecie, a nie tego, że te pierwsze wpływają w jakiś sposób na przygotowania do imprez oddalonych o ponad 2 miesiące.

Vuelta a Burgos –> La Vuelta a España

Na koniec szybko rzuciłem jeszcze okiem na La Vuelta a España. Tu bezpośrednio przed startem odbywa się tylko jedna etapówka stosunkowo wysokiej kategorii, a przy tym zawierająca w swojej trasie wysokie góry, a mianowicie Vuelta a Burgos. Podobnie jak przy Giro d’Italia skrócę wszystko do jednej tabelki – obok nazwiska zwycięzcy znajdzie się w nawiasie jego lokata w tym drugim wyścigu.

Tu też cofając się daleko w przeszłość zauważymy dużo większą korelację między wynikami w imprezie bezpośrednio przed startem wielkiego touru a wynikiem w nim samym. To pozwala wręcz wysnuć pewną teorię, że ściganie się u progu trzytygodniowego wyzwania odeszło obecnie do lamusa. Kłam temu wszystkiemu zdaje się jedynie zadawać Critérium du Dauphiné, które wciąż się broni jako idealne przygotowanie do Tour de France. Kto wie, może jednak w kolejnych latach i to się zmieni?