Giro d’Italia 2021: Mauro Schmid zwycięzcą szutrowego etapu do Montalcino. Świetny Bernal nadal liderem

Mauro Schmid debiutujący w wielkim tourze zwyciężył na jedenastym etapie wyścigu Giro d’Italia, który można określić „małym Strade Bianche”. Szwajcar w dwójkowym sprincie pokonał towarzysza z ucieczki dnia – Alessandro Coviego (UAE Team Emirates). Przewagę w klasyfikacji generalnej powiększył znakomicie dysponowany Egan Bernal (INEOS Greandiers).   

Trasa

Jedenasty etap po raz pierwszy od 1995 roku wystartował z Perugii – wówczas zorganizowano w tym malowniczym mieście Grande Partenza. Pierwsze 90 kilometrów można było uznać za swoisty wstęp do właściwej części etapu z odcinkami szutrowymi oraz mocno pagórkowatą trasą. W sumie kolarze musieli pokonać 35 kilometrów po białych drogach Toskanii, na który to dystans złożyły się cztery sektory:

1. km 92,8 – 9,1 km
2. km 109,8 – 13,5 km
3. km 136,1 – 7,6 km
4. km 148,4 – 5 km

Pierwszy z nich prowadził przede wszystkim w dół, ale dla niektórych zawodników to również mogło stanowić wyzwanie. Warto zwrócić uwagę na nieco ponad kilometrowy podjazd Bibbiano znajdujący się pomiędzy pierwszym a drugim sektorem – nieoznaczony, ale mający nachylenie 8,6%, a zatem stwarzający okazję do ataku bądź wyjścia na pozycję przed kolejnymi sterrato. Drugi z sektorów był najdłuższy i zawierał liczący 4,1 km podjazd o średnim nachyleniu 7,6%. Trzeci można było uznać za najłatwiejszy, natomiast czwarty i zarazem ostatni oferował podjazd w pierwszej części, a następnie zjazd w kierunku asfaltowej drogi. Podsumowując: kolarze musieli poradzić sobie na szutrach zarówno ze sztywnymi podjazdami, jak i dość stromymi zjazdami, a więc popisać się wachlarzem możliwości.

Koniec szutrowych sektorów nie oznaczał jednak końca trudności. Finisz w Montalcino, a konkretnie trzy ostatnie kilometry, to kombinacja zjazdu, a następnie podjazdu wąskimi drogami po typowej dla włoskich miasteczek starej części miasta. Ostatni zakręt znajdował się 200 metrów przed metą, skąd do kreski wznosiła się droga o średnim nachyleniu 10%. Meta ta prezentowała się bardzo atrakcyjnie dla kibiców, choć z pewnością dużo mniej ekscytująco dla zmęczonych nóg zawodników. Łączny dystans etapu wynosił 162,9 km, a liczba metrów przewyższenia to 2460.

Ucieczka i dojazd do szutrowych odcinków

Można było spodziewać się długiej i bardzo zaciętej walki o zawiązanie ucieczki dnia, ale ostatecznie stało się to dość szybko i gładko, bowiem zaledwie w ciągu kilku minut. Dosłownie kilka kilometrów po machnięciu chorągiewką uformowała się 11-osobowa grupa, z którą peleton nie czuł potrzeby dyskutować. Skład ucieczki dnia to: Lawrence Naesen (AG2R Citroën), Enrico Battaglin (Bardiani-CSF-Faizanè), Simon Gugliemi (Groupama-FDJ), Harm Vanhoucke, Roger Kluge (Lotto-Soudal), Mauro Schmid, Bert-Jan Lindeman (Qhubeka Assos), Alessandro Covi (UAE Team Emirates), Francesco Gavazzi (EOLO-Kometa), zwycięzca trzeciego etapu Taco Van der Hoorn (Intermarche-Wanty-Gobert) oraz mistrz Belgii Dries de Bondt (Alpecin-Fenix).

Po tradycyjnym chwilowym uspokojeniu w peletonie na czele pojawiła się drużyna lidera klasyfikacji generalnej Egana Bernala – INEOS Grenadiers. 130 kilometrów przed metą strata peletonu do ucieczki wynosiła nieco ponad 8 minut i wciąż rosła. Na wjeździe na pierwszy sektor szutrowy wynosiła ponad 14 minut.

W pierwszej fazie etapu na czele peletonu pracowała wyłącznie ekipa INEOS, ale wraz ze zbliżaniem się do pierwszego sektora szutrowego obecnością w czubie było zainteresowanych coraz więcej ekip – między innymi Astana, Trek-Segafredo, Deceuninck-Quick Step oraz Team DSM. Ponadto tuż przed gravelem tempo w peletonie bardzo znacząco wzrosło i przypominało to, z jakim mamy do czynienia kilka kilometrów przed masowym sprintem.

Pierwszy sektor szutrowy

Ucieczka przejechała przez pierwszy sektor bez problemów, ale zabójcze tempo w peletonie na dojeździe sprawiło, że straciła około dwóch minut ze swojej przewagi. Tymczasem w peletonie jazdę po szutrach na bardzo dobrej pozycji rozpoczął lider wyścigu Egan Bernal, który był przyklejony do koła jadącego na czele Filippo Ganny, nadającego niesamowite tempo zarówno na podjeździe, jak i na zjeździe. Na jednym z zakrętów omal nie doszło do kraksy Włocha, który sięgał absolutnie limitów prędkości, z jaką można było jechać na tej trasie. Warto również odnotować, że z tego sektora w oddali było widać miasto-metę Montalcino, nad którym roztaczały się granatowe chmury. Z informacji pojawiających się w mediach społecznościowych wynikało, że w tym momencie padał tam deszcz. W peletonie wydarzyła się także pierwsza kraksa, w której uczestniczył między innymi Natnael Berhane z Cofidisu. Zabójcze tempo mistrza świata w jeździe indywidualnej na czas sprawiło, że kontakt z liderem stracili między innymi Remco Evenepoel, Hugh Carthy oraz Aleksandr Vlasov. Na wyjeździe z sektora ich strata do dużo mniejszej pierwszej grupy wynosiła około 30 sekund, ale przed kolejnym obie grupy się połączyły.

Drugi sektor szutrowy

Drugi i teoretycznie najtrudniejszy sektor szutrowy ucieczka rozpoczęła z przewagą 10 minut nad peletonem. Nie było w niej już jednak Van der Hoorna oraz Lindemana. Tymczasem pracę w grupie lidera zakończył Filippo Ganna. W momencie, gdy kolarze ukończyli przejazd przez drugi sektor można było stwierdzić, że spośród kolarzy walczących w klasyfikacji generalnej największymi przegranymi są Dan Martin (Israel Start-Up Nation) oraz Davide Formolo (UAE Team Emirates), który już na pierwszym sektorze miał defekt i najprawdopodobniej to było przyczyną tego, że nie był w stanie utrzymać tempa pierwszej grupy. Na drugim sektorze kolarze pokonali także jedyną górską premię tego dnia – Passo del Lume Spento (3. kat.), którą wygrał Vanhoucke. Warto było pamiętać, że podjazd ten był do pokonania tego dnia raz jeszcze, z tym że od innej strony i nie był już oznaczony jako górska premia. Wracając jeszcze na chwilę do peletonu, trzeba wspomnieć o ataku Bennetta oraz Tobiasa Fossa. Generalnie mistrz Nowej Zelandii prezentował się bardzo dobrze na tym wymagającym odcinku gravelowym, do tego stopnia, że wraz z kolarzem Jumbo-Visma zdołał odłączyć się od głównej grupy.

Trzeci sektor szutrowy

Tobias Foss i George Bennett wrócili do peletonu jeszcze przed trzecim szutrowym sektorem. Tempo w peletonie ponownie nadawała drużyna INEOS Grenadiers, a tymczasem uciekinierzy mieli niewiele ponad 7 minut przewagi nad grupą Egana Bernala. W tym momencie etapu po raz kolejny widać było, że Remco Evenepoel zdecydowanie nie czuje się na szutrach jak ryba w wodzie. W tym momencie na czoło „peletoniku” wyszła maglia rosa. Egan Bernal dokręcał w momencie, gdy niewiele młodszy od niego kolega cierpiał, tracąc coraz więcej i więcej dystansu. Fakt, że pracował Bernal nie oznaczał, że Kolumbijczyk nie miał już nikogo do pomocy, bowiem w pierwszej grupie wciąż znajdował się Gianni Moscon. Bernal zdecydowanie realizował plan, o którym wspominał w wywiadach, tzn., że ponad wszystko chce cieszyć się ściganiem i nie ma problemu z tym, żeby nadawać tempo w koszulce lidera.

Tymczasem należy wypatrywać po etapie wypowiedzi z obozu drużyny Deceuninck-Quick Step, bowiem najprawdopodobniej doszło do nieporozumienia pomiędzy João Almeidą a Remco Evenepoelem. Portugalczyk długo nie zostawał do pomocy wyżej sklasyfikowanemu w „generalce” koledze, po czym realizator transmisji pokazał wyraźnie poirytowanego i wyjmującego z ucha słuchawkę Evenepoela. Włożył ją z powrotem dopiero w momencie, gdy Almeida wycofał się, by pomóc mu wrócić do grupy Egana Bernala.

Czwarty sektor szutrowy

Na wcześniejszych sektorach problemy z utrzymaniem tempa harcowników dnia mieli Kluge i Van der Hoorn, ale jeszcze przed rozpoczęciem ostatniej odsłony jazdy po szutrach czołówka podzieliła się mocniej. Jako pierwsi na sektor wjechali De Bondt, Covi i Schmid. Nad grupą Bernala mieli 6 minut przewagi, zatem można było mieć pewność co do tego, że o zwycięstwo etapowe powalczą uciekinierzy. Tymczasem w grupie maglia rosa nadal świetnie prezentował się Bernal, ale ochotę do jazdy przejawiali także Soler czy Vlasov, natomiast spokojnie i czujnie jechał Hugh Carthy mogący korzystać dzisiaj z ogromnej wiedzy i pomocy pochodzącego z Toskanii Alberto Bettiola.

Ostatnie kilometry

Ostatecznie Schmid i Covi zostawili mistrza Belgii i zmierzali w stronę Montalcino, by stoczyć ostateczny pojedynek dzisiejszego dnia. Na atak z grupy lidera zdecydował się 5,5 km Emanuel Buchmann, szukający odrobienia trochę cennych sekund nad rywalami. W tym samym momencie koło zaczęli gubić kolarze drużyny Trek-Segafredo oraz Marc Soler. Drugi podjazd pod Passo del Lume Spento okazał się zabójczy dla większej liczby kolarzy – najmocniejsi wydawali się być Buchmann i Bernal. Lider INEOS Grenadiers błyskawicznie doskoczył do Buchmanna, a na kresce wyprzedził jeszcze Niemca z zespołu BORA-hansgrohe, podkreślając swoją dobrą dyspozycję i chęć zwycięstwa w Giro.

Mauro Schmid i Alessandro Covi razem wjechali na ostatni wymagający kilometr w Montalcino, a o losach etapu zdecydował dwójkowy sprint, który padł łupem zdecydowanie szybszego Mauro Schmida, dla którego tegoroczny „różowy wyścig” jest dziewiczym w karierze, a także – generalnie – pierwszym spotkaniem z wyścigiem trzytygodniowym. Dla 21-latka jest to również pierwsze zwycięstwo w profesjonalnej karierze kolarskiej.

Wyniki jedenastego etapu:

Klasyfikacja generalna po jedenastu etapach: