Informacje w tej sprawie pojawiły się na stronie internetowej Garmina, więc są one w stu procentach potwierdzone. Przypomnijmy, że TrainingPeaks to platforma służącą do kompleksowego monitorowania, planowania oraz analizowania treningów wytrzymałościowych. Świetnie sprawdza się zarówno w przypadku kolarzy, biegaczy, jak i triathlonistów. Z kolei TrainHeroic to platforma służąca do monitorowania i planowania treningów siłowych. Chętnie korzystają z niej zarówno sportowcy, jak i trenerzy.

Garmin przejmując wspomniane wyżej platformy chce wzmocnić cały ekosystem fitness, a jednocześnie zapewnić użytkownikom najlepsze możliwe doświadczenia. To propozycja skierowana do osób nastawionych zarówno na trening wytrzymałościowy, jak i siłowy, które oczekują wsparcia na każdym etapie treningowego rozwoju. Tym samym łączenie sportowców z profesjonalnymi trenerami stanie się dużo prostsze. Sportowcy będą mogli monitorować swoje postępy i analizować dane w wybranej dyscyplinie sportu, natomiast trenerzy będą mogli w efektywny sposób zarządzać grupami sportowców oraz tworzyć kompleksowe plany treningowe. Głos w tej sprawie zabrał Brad Trenkle – współdyrektor operacyjny Garmina. Jego komentarz znajdziemy na stronie internetowej Garmina.

TrainingPeaks i TrainHeroic podzielają pasję firmy Garmin do wspierania sportowców i trenerów na całym świecie poprzez udostępnianie im najwyższej klasy narzędzi treningowych, wskaźników wydolności oraz praktycznych informacji. Włączenie tych cieszących się dużą popularnością platform do ekosystemu Garmin pozwoli poszerzyć dostęp do autentycznego wsparcia trenerskiego, łącząc sportowców z profesjonalnymi trenerami, którzy ukierunkowują ich, motywują i inspirują do osiągania wyznaczonych celów

– powiedział Brad Trenkle.

Zanim jednak uznasz że twoja kariera jest skończona, pozwól że wytłumaczę ci dokładnie co się dzieje pod maską i co możesz z tym zrobić. Pracowałem z zawodnikami w wieku 55-65 lat, którzy nadal jeżdżą FTP na poziomie 3,5-4 W/kg. To nie jest magia. To jest metodyczne podejście do treningu i zrozumienie gdzie faktycznie tracisz wydolność.

Problem zaczyna się w sercu, kończy w mitochondriach

Twoja maksymalna pojemność tlenowa określa ile tlenu twój organizm potrafi wykorzystać w ciągu minuty intensywnej pracy. Kiedy ta wartość spada, spada wszystko. Moc progowa, zdolność do robienia interwałów, regeneracja. Cały pakiet.

Żeby zrozumieć gdzie tracisz wydolność, musimy spojrzeć na 4 kluczowe elementy tego układu. Pierwszy to twoja pojemność minutowa serca, czyli ile litrów krwi przepompowujesz w ciągu minuty. To iloczyn objętości wyrzutowej i częstości akcji serca. Jeśli kiedykolwiek robiłeś test INSCYD albo analizowałeś swoje dane w WKO5, widziałeś jak to wszystko jest ze sobą powiązane.

Z wiekiem pojemność minutowa serca spada. Twoje maksymalne tętno jest już niższe niż było 10 lat temu. To nie do uniknięcia. Kiedy miałeś 30 lat, twoje max HR mogło być około 190 uderzeń na minutę. Teraz przy 55 latach to prawdopodobnie 165. Równanie 220 minus wiek to oczywiście uproszczenie, ale tendencja jest jasna. Do tego spada objętość wyrzutowa, bo mięsień sercowy i naczynia krwionośne tracą elastyczność.

Drugi element to przepływ krwi do mięśni pracujących. Badania pokazują że u 63-latków przepływ krwi do nóg jest o około 25% niższy niż u 28-latków już w spoczynku. Podczas submaksymalnego wysiłku ta różnica utrzymuje się, a podczas maksymalnego wysiłku rośnie do prawie 30%. To oznacza że nawet jeśli twoje serce pompuje krew, ona nie dociera tam gdzie powinna w takiej ilości jak wcześniej.

Trzeci element to sieć naczyń włosowatych. Tu mam dla ciebie dobrą wiadomość. Jeśli trenujesz regularnie, twoja sieć naczyń włosowatych pozostaje wystarczająco gęsta żeby dostarczać tlen do mięśni. To nie jest twój problem. Lata treningu w strefach 1 i 2 zbudowały infrastrukturę, która nadal działa.

Czwarty element to mitochondria. I tu mamy największy problem, ale jednocześnie największą szansę na interwencję. Twoje mitochondria z wiekiem produkują mniej ATP na jednostkę objętości. U młodego zawodnika to około 0,32 milimola ATP na sekundę, u zawodnika po 60-tce spada do 0,22. To jest spadek o około 30% w efektywności energetycznej twoich mięśni.

Co możesz zrobić – plan treningowy dla masters

Kiedy analizuję dane w Training Peaks od moich zawodników masters, widzę jeden wspólny błąd. Za dużo intensywności, za mało objętości w niskich strefach. Myślą że muszą jeździć ciężej codziennie żeby utrzymać formę. To błąd logiczny, ale prowadzi w złą stronę.

Twoje mitochondria nadal reagują na trening. Może nie tak szybko jak u 25-latka, ale reagują. Widziałem to w moich danych INSCYD wielokrotnie. Zawodnik po 55 latach, który systematycznie buduje bazę w strefach 1 i 2, po 12 tygodniach ma wyższe VLaMax i lepszą zdolność do utleniania tłuszczów. To przekłada się bezpośrednio na lepsze FTP i lepszą ekonomię pracy.

Konkretnie, twój mikrocykl treningowy powinien wyglądać mniej więcej tak. W ciągu 7 dni potrzebujesz około 8-12 godzin treningów, z czego 70% powinno być w strefach 1 i 2, czyli poniżej 75% FTP. Te treningi budują i utrzymują twoje mitochondria. To jest fundament. Bez tego nie ma o czym rozmawiać.

Pozostałe 30% to intensywność. Ale nie codziennie. Jeśli masz 55 lat, potrzebujesz 48 godzin między ciężkimi sesjami żeby się zregenerować. Nie 24 godziny jak młodszy zawodnik. Dlatego struktura treningowa, która się sprawdza, to jeden ciężki trening, potem 2 dni łatwo. Powtórz to 3 razy w ciągu 9 dni. Jeśli nie możesz oderwać się od tygodniowego cyklu kalendarzowego, rób 2 ciężkie treningi w tygodniu z minimum 72 godzinami przerwy między nimi.

Ciężkie treningi to interwały progowe albo VO2 max. Jeśli robisz próg, to 2-3 bloki po 12-20 minut na 88-94% FTP. Jeśli robisz VO2 max, to 4-6 interwałów po 4-5 minut na 106-120% FTP z równymi przerwami. Nie więcej. Jakość, nie ilość.

Trening siłowy nie jest opcjonalny

Widzę że wielu polskich kolarzy amatorów traktuje siłownię jak zło konieczne albo całkowicie ją ignoruje. To błąd, zwłaszcza po 50-tce. Twoja zdolność do syntezy białek mięśniowych spada z wiekiem. Jeśli nie robisz nic żeby temu przeciwdziałać, tracisz około 1-2% masy mięśniowej rocznie po 50 roku życia. Mniej mięśni oznacza mniej miejsca na mitochondria. Mniej mitochondriów oznacza niższe FTP. Proste równanie.

Potrzebujesz 2, najlepiej 3 sesje siłowe w tygodniu. To nie muszą być 90-minutowe treningi kulturystyczne. 45 minut wystarczy. Kluczowe ćwiczenia to przysiad, martwy ciąg, wypychanie ciężaru nad głowę, podciąganie. Zacznij od 3 serii po 8-10 powtórzeń z ciężarem, który pozwala ci zachować dobrą technikę. Co 4-6 tygodni zwiększ obciążenie o 2-5 kg. Nie rób tego ad hoc, planuj progresję w Training Peaks razem z treningami na rowerze.

Jeśli nie masz dostępu do siłowni, kup kettlebell 16 kg i 24 kg, gumę oporową i drążek do podciągania. Za 300-400 złotych masz sprzęt, który posłuży ci przez lata. Mahle, przysiad kubkowy, martwy ciąg na jednej nodze, pompki, wiosłowanie z gumą. To wystarczy żeby utrzymać masę mięśniową.

Nawyki które mają większe znaczenie niż myślisz

Kiedy zapytałem mojego zawodnika w wieku blisko 60 lat co zmieniło jego formę na plus w ostatnich 2 latach, nie powiedział że to lepsze interwały albo więcej FTP work. Powiedział że to sen i regeneracja.

Jeśli śpisz mniej niż 7 godzin na noc, twój organizm nie ma czasu na odbudowę mitochondriów i syntetyzację białek mięśniowych. To nie jest gadanie trenerskie, to fizjologia. Kiedy analizuję dane HRV moich zawodników w Training Peaks, widzę bezpośrednią korelację między jakością snu a zdolnością do wykonania ciężkiego treningu następnego dnia. Jeśli twoje HRV spada systematycznie, a Resting HR rośnie, to znak że nie regenerujesz się wystarczająco.

Druga rzecz to białko. Po 50-tce potrzebujesz 1,8-2,0 grama białka na kilogram masy ciała dziennie żeby utrzymać masę mięśniową. Jeśli ważysz 75 kg, to 130-150 gramów białka dziennie. To 4-5 pełnowartościowych posiłków. Jajka, mięso, ryby, nabiał, rośliny strączkowe. Nie ma znaczenia skąd to pochodzi, ważne żeby dostarczyć aminokwasy do odbudowy.

Trzecia rzecz to zarządzanie stresem. Jeśli pracujesz 50 godzin w tygodniu, masz rodzinę, obowiązki, a do tego próbujesz trenować 10 godzin, coś się nie zgadza. Chroniczny stres podnosi kortyzol, co hamuje regenerację i promocję katabolizmu mięśniowego. Nie mówię żebyś rzucił pracę i został zawodowcem. Mówię żeby realistycznie ocenić ile stresu możesz wziąć na siebie i nie przeciążać systemu.

Realistyczne oczekiwania

Nie zatrzymasz czasu. Twoje VO2 max będzie spadać średnio o około 10% na dekadę po 50 roku życia jeśli nie będziesz nic robić. Ale jeśli będziesz trenować inteligentnie, możesz spowolnić ten spadek do 3-5% na dekadę. To różnica między jazdą w czołówce wyścigu masters a walką o utrzymanie się w peletonie.

Twoja pojemność minutowa serca najprawdopodobniej nie wróci do poziomu sprzed 10 lat. To jest biologiczny fakt przeciwko któremu nie wygrasz. Ale twoje mitochondria, masa mięśniowa i ekonomia pracy mogą być na bardzo wysokim poziomie jeśli podejdziesz do tego systematycznie.

Widziałem zawodników, którzy w wieku 60 lat mieli FTP na poziomie 280-300 watów. To nie są zawodowcy, to amatorzy którzy po prostu robią wszystko dobrze. Dużo wolumenu w niskich strefach, systematyczny trening siłowy, odpowiednia regeneracja, dobre odżywianie. Nic spektakularnego, po prostu konsekwencja przez lata.

Jeśli masz 52 lata i twoje FTP spadło z 320 watów do 280 watów w ciągu ostatnich 5 lat, to nie jest koniec świata. To jest normalna fizjologia. Ale jeśli spadło do 240 watów, to znaczy że coś robisz źle albo w ogóle przestałeś trenować systematycznie. W takim przypadku masz przestrzeń do poprawy.

Kluczem jest akceptacja tego co możesz kontrolować i przestanie walki z tym czego nie możesz zmienić. Możesz kontrolować swój trening, odżywianie, sen, stres. Nie możesz kontrolować tego że twoje maksymalne tętno jest niższe albo że twoje naczynia krwionośne są mniej elastyczne. Pracuj z tym co masz, nie z tym co miałeś 20 lat temu.

Po więcej informacji wejdź na way2champ.pl 

Twój trening, Twoje zasady

Pogoda skutecznie zniechęca do wyjścia na trening? Irytujesz się, czekając na wolny sprzęt na siłowni? Drewniane paraletki to narzędzie, który Ci daje pełną swobodę. Planujesz ćwiczyć dziś w domu, na świeżym powietrzu, a może wybierasz się na urlop, ale nie chcesz przegapić treningu? Wystarczy włożyć paraletki do torby i ruszyć w drogę. Nie potrzebujesz drogiego sprzętu, by zrobić solidną robotę. W DZIKu za niewielką cenę zyskujesz narzędzie, które otwiera przed Tobą drzwi do nowych ćwiczeń, wzmacniając siłę, stabilność i koordynację. Uwolnij się od rutyny i zacznij działać na własnych warunkach.

Sprzęt dla prawdziwych DZIKów

Jesteś wytrzymałym zawodnikiem? Potrzebujesz narzędzi, które dotrzymają Ci kroku w trakcie ćwiczeń. Paraletki DZIK dedykowane są wytrwałym graczom, którzy nieustannie pracują nad swoją formą i lubią urozmaicony trening. Sprzęt wykonano z wysokiej jakości surowca – podstawki paraletek to twarde drewno świerkowe, a uchwyty – dębowe. Średnica uchwytów (3,8 cm) gwarantuje stabilny i pewny chwyt. Do tego dochodzą antypoślizgowe podkładki, dzięki którym nie zaliczysz niespodziewanego upadku na twarz.

Czas na rzeźbę – przykładowe ćwiczenia z paraletkami

Jeśli myślisz, że paraletki to tylko sprzęt do pompek, grubo się mylisz. To brama do całkowicie nowego wymiaru treningu. Możesz wykonać na nich głębokie pompki, które aktywują mięśnie klatki piersiowej, barków i tricepsów w stopniu, jakiego nie osiągniesz, trenując w klasyczny sposób. Chcesz wzmocnić triceps? Wykonaj serię dipów na poręczach, a poczujesz palenie, którego nie wywoła żadna maszyna. A jeśli szukasz wyzwania, spróbuj L-sita. To statyczne ćwiczenie na mięśnie brzucha i siłę korpusu, które szybko zweryfikuje Twoją moc.

Kalistenika – siła z własnej wagi

Kalistenika to nic innego, jak trening z wykorzystaniem masy własnego ciała bez dodatkowych ciężarów, maszyn czy wymyślnych akcesoriów. To trening, który buduje nie tylko potężną siłę, ale też pozwala uzyskać maksymalną kontrolę nad ciałem, stabilizację i koordynację.

Każde powtórzenie to ciężka praca, która rzeźbi sylwetkę, wzmacnia mięśnie głębokie i poprawia ogólną sprawność. W połączeniu z paraletkami, kalistenika pozwala Ci zbudować potężną muskulaturę, dlatego jeśli potrzebujesz czasem odskoczni od codziennego treningu na siłowni, wykonaj serię ćwiczeń z obciążeniem własnego ciała.

Zrób to po swojemu

Weź sprawy w swoje ręce i zacznij trenować jak DZIK, bez żadnych ograniczeń. Paraletki to niepozorny sprzęt, z którym osiągniesz treningową wolność. Trenuj, gdzie tylko chcesz, z niezawodnym sprzętem. Wpadnij na stronę DZIKa i jeszcze dziś zrób sobie prezent, który w przyszłości zaprocentuje imponującą sylwetką.

Holenderscy naukowcy z Amsterdam University Medical Center zaprosili do swojego badania dotyczącego rozwoju mięśnia sercowego pod wpływem treningu przeszło 600 sportowców olimpijskich i paraolimpijskich z różnych dyscyplin sportowych. W grupie tej, co oczywiste, to sportowcy wytrzymałościowi mieli największe komory serca i w konsekwencji największą masę mięśnia sercowego. To akurat nie było żadnym odkryciem, ale już fakt, że serca kobiet i mężczyzn pod wpływem treningu ulegają różnej formie rozwoju okazało się być bardzo ciekawym wynikiem badań.

Kobieta nie jest mniejszym mężczyzną. Nie możemy zatem brać wzorca męskiego i dostosowując go do mniejszej masy kobiety stosować tych samych punktów wyjścia przy badaniach. Należy analizować pracę tego mięśnia, jego rozwój, a także ewentualne problemy z nim w sposób adekwatny do płci badanego człowieka. Patrzenie na wszystkich jednakowo prowadzi do błędnych diagnoz – mylimy zdrowe serce z chorym sercem lub odwrotnie

— mówił kardiolog sportowy Harald Jørstad, jeden z badaczy, w rozmowie dla NOS.

Problemy z sercem, takie jak arytmie, są stosunkowo powszechne u kolarzy płci męskiej i zostały dobrze zbadane, ale znacznie mniej wiadomo o nich u kolarek, u których te występują zdecydowanie rzadziej. Według Haralda Jørstada problemy z sercem wydają się być mniej powszechne u kobiet trenujących sporty wytrzymałościowe ze względu na inny sposób rozwoju tego mięśnia, ale wymaga to dalszych badań, aby móc lepiej zrozumieć na jakim etapie różnice te powstają, z czego wynikają, a w następstwie tych badań by pomóc paniom unikać poważnych chorób. Wykazano bowiem, że u pań, w stosunku do panów, rozrost mięśnia sercowego nie idzie w parze z jego pogrubieniem. W badaniach uzupełniających naukowcy chcą teraz zbadać rolę hormonów i schematów treningowych oraz przyjrzeć się temu jak serce zachowuje się po zakończeniu kariery sportowej.

Niejednokrotnie w mediach pojawiają się doniesienia o śmierci najlepszych sportowców podczas zawodów, na przykład z powodu zatrzymania krążenia. Naukowcy z centrum medycznego Uniwersytetu im. Radbouda w Nijmegen wykazali, że korzyści zdrowotne, jakie zapewniają takie wydarzenia sportowe, przewyższają ryzyko nagłej śmierci.

Badacze przeprowadzili analizę zagrożeń dla zdrowia związanymi z wydarzeniami sportowymi. Pokazało to, że ryzyko śmierci w trakcie lub w wyniku takich zdarzeń jest niezwykle małe, a jednocześnie zapewnia korzyści zdrowotne w następnych latach. Tylko 0,0042% uczestników dużych wydarzeń sportowych, takich jak wyścigi kolarskie czy maratony, umiera w trakcie wydarzenia lub w tydzień po nim – statystycznie nie jest to więcej zgonów niż podczas regularnych tygodni treningowych. Z drugiej strony, w następnych latach po wydarzeniu ryzyko przedwczesnej śmierci u sportowców jest o 30 procent niższe niż w populacji ogólnej. Naukowcy podsumowują zatem, że korzyści zdrowotne przewyższają możliwe ryzyko dla zdrowia.

Badania obejmowały dane pochodzące od ponad 750 tysięcy osób analizowanych na przestrzeni prawie 20 lat. Wśród nich znalazły się m.in. wydarzenia dla biegaczy, kolarzy i spacerowiczów. Ryzyko przedwczesnej śmierci spadło najbardziej wśród biegaczy (-35%), a następnie rowerzystów (-30%) i spacerowiczów (-12%).

Prawdopodobnie jest to związane z intensywnością wysiłku i kondycją danej osoby, przez co widzimy więcej korzyści zdrowotnych, gdy ćwiczymy z większą intensywnością. Wykazaliśmy, że de facto wszystkie ćwiczenia są zdrowe, łącznie ze zwykłym chodzeniem

— mówiła Esmée Bakker, autorka badania.

Wśród grupy rowerowej byli zarówno amatorzy, jak i zawodowcy. Nie zostali oni rozgraniczeni w wynikach, acz jednocześnie przedstawiono tam wyniki dotyczące sportu wyczynowego, gdzie liczba zgonów dla osób w danym przedziale wiekowym nie jest większa od ogółu populacji.

Kilka dni temu informowaliśmy o zajściu, jakie miało miejsce w Kolumbii. Kolarz Movistaru miał zostać zaatakowany przez kierowcę ciężarówki, a opis sytuacji brzmiał jak z gangsterskich filmów. Kierowca ciągnika siodłowego z naczepą zbliżył się do Sosy, następnie oddał kilka strzałów w powietrze, wysiadł z pojazdu i zaatakował kolarza kolbą swojej broni.

Raport policji Cundinamarca z 5 stycznia opisuje, że kolarz został zaatakowany przez kierowcę po tym, jak tenże wykonywał „niebezpieczne manewry na drodze”. Właściciel ciężarówki oskarżył Sosę o „polanie wodą szyby samochodu oraz o uderzenie kamieniem w szybę”. Natomiast sam kolarz mówi o uderzeniu w twarz kolbą od pistoletu.

Ostatecznie okazało się, że zarzuty uszkodzenia ciała zostały przedstawione kierowcy samochodu, a kolarz będzie odpowiadał za uszkodzenie mienia. Sprawa zapewne zakończy się w sądzie.

Kierowca ciągnika siodłowego z naczepą zbliżył się do Sosy, następnie oddał kilka strzałów w powietrze, wysiadł z pojazdu i zaatakował kolarza kolbą swojej broni.

Całe zajście opisała gazeta „El Tiempo”, a Iván Sosa miał potwierdzić przebieg zdarzeń. Movistar napisał w mediach społecznościowych, że kolarz trafił do szpitala w miejscowości Fusagasugá, z której pochodzi, z obrażeniami brody. Jednocześnie poinformowano, że cały czas był przytomny.

Confirmamos que Iván Sosa fue atendido por heridas en el mentón en un centro médico de Fusagasugá (Colombia), su lugar de origen, tras el incidente sufrido este jueves.

El ciclista de Movistar Team ha permanecido consciente en todo momento. ¡Mucho ánimo, amigo! pic.twitter.com/e4JaGyVanZ

— Movistar Team (@Movistar_Team) January 5, 2023

To nie pierwsza sytuacja, kiedy kolarze zostali zaatakowani podczas treningów na szosie. Tego typu incydenty zdarzały się w przeszłości zarówno w Ameryce Południowej, jak i w Europie. W 2018 roku Oscar Sevilla został napadnięty i pobity, w 2020 Harm Vanhoucke został uderzony w twarz (ten incydent miał miejsce podczas pandemii Covid-19, kiedy to tylko zawodowcy mogli jeździć na rowerze na zewnątrz). W 2016 roku Philippe Gilbert złamał palec w konfrontacji z pijanym kierowcą.

Jak działa trening interwałowy?

Nowoczesny rower to sprzęt, który cieszy się dużym powodzeniem na siłowniach i wiele osób decyduje się, by mieć go także w domu. To rewelacyjna alternatywa bieżni, a także sposób, by kontynuować plan treningowy także w sezonie jesienno-zimowym. Z pewnością taki sprzęt jest zdecydowanie cichszy, co w domowym zaciszu jest bardzo istotne – szczególnie gdy mieszka się w bloku. Trening rowerowy dla biegaczy jest też dobrą alternatywą, która koncentruje się na pracy innych mięśni, choć przecież i tak pracują przede wszystkim nogi. Warto zwrócić uwagę, że tego typu ćwiczenia są natomiast mniej obciążające dla kolan. Tym samym przy treningu interwałowym można dać odpocząć stawom, ale jednocześnie kontynuować cały cykl pracy, a tym samym utrzymywać efekty ćwiczeń, a nawet poprawiać je.

Dobry plan treningowy

By trening aerobowy na rowerze był efektywny, należy odpowiednio wyregulować wysokość siodełka i kierownicy. Dzięki temu można uniknąć przeciążeń w czasie jazdy. Oczywiście przy wyborze konkretnego już modelu roweru również trzeba zwrócić uwagę na jego parametry oraz możliwość dostosowania planu treningowego do indywidualnych potrzeb i preferencji. Tym samym już nawet pobieżne porównanie ofert różnych producentów jasno pokazuje, że w tym segmencie rynku dzieje się bardzo dużo. Ważnym aspektem jest duży zakres regulacji oporu, co pozwala dostosować trening do potrzeb, a także zmieniać samą formę ćwiczeń. Niski opór będzie idealny, gdy chce się przyspieszyć metabolizm i trenować szybkość. Wysoki to okazja do pracy nad siłą. Dzięki temu uzyskuje się efekt podobny do dłuższy podbiegów. Warto również zwrócić uwagę, że przestawianie tych parametrów pozwala odwzorować bieganie w  terenie o zróżnicowanym podłożu. Rower stacjonarny dopasowuje się przede wszystkim do wagi ćwiczących osób, a sam rodzaj ćwiczeń jest zależny od tego, jaką opcję w danym momencie się ustawi. Ważna jest też faza odpoczynku. A przecież zdrowy rozsądek jest istotny.

Wybierz najlepszy rower fitness

Dla profesjonalnych biegaczy niezwykle istotne są dodatkowe funkcje, jakie rower stacjonarny powinien mieć, by jak najlepiej odpowiadać na potrzeby biegaczy. Dlatego wiele urządzeń posiada czujniki tętna i możliwość automatycznego ustawiania programów treningowych. Tym samym da się parametry dostosować do konkretnych potrzeb – na przykład do planu pracy na tętnie maksymalnym. Tym samym rower stacjonarny może być narzędziem, gdy chce się przygotować do zawodów, maratonów, rywalizacji w każdym terenie.

Prawdziwym hitem stały się też rowery stacjonarne poziome. W tym wypadku ciężar pracy został przeniesiony w dużej mierze na mięśnie brzucha. Odciąża się natomiast plecy i nogi. I choć mogłoby się wydawać, że taki trening w niczym nie przypomina aktywności biegowej, to jednak przecież w jednym i drugim przypadku to właśnie mięśnie brzucha są niezwykle ważne, ponieważ pozwalają utrzymać prawidłową postawę w czasie pracy – biegu czy ćwiczeń. Sklep Sport-shop posiada bogatą ofertę sprzętu fitness, w której każdy znajdzie coś dla siebie.

W jednym z naszych najnowszych filmów na YouTube dotyczących treningu dotknęliśmy bardzo ciekawego i zarazem obszernego tematu, jakim jest trenowanie pod określoną specjalizację. Pośród kolarzy amatorów są bowiem tacy, którzy chcą świetnie prezentować się zarówno w terenie górzystym, jak i na płaskim oraz w jeździe na czas. Grzegorz Wer rozmawiał z ekspertami z Way2Champ.

Zapraszamy do subskrybowania kanału NaszosieTV, polubienia tego filmu i do zobaczenia w kolejnych materiałach!

W ostatnich dniach sytuacja epidemiczna w naszym kraju stale się pogarsza. Dlatego też od soboty 10 października w całej Polsce obowiązuje nakaz zakrywania ust i nosa na wolnym powietrzu, z wyłączeniem lasów, parków, zieleńców, ogrodów botanicznych, ogrodów zabytkowych, rodzinnych ogródków działkowych lub plaż.

Okazuje się, że brak obowiązku zasłaniania ust i nosa podczas uprawiania sportu nie obowiązuje jedynie osoby robiące to wyczynowo.

Uprzejmie informuję, że osoba, która uprawia sport w rozumieniu Ustawy o sporcie jest zwolniona  z obowiązku zakrywania ust i nosa (par. 27 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia).

Nasza redakcja dopytała Biuro Komunikacji Ministerstwa Zdrowia, czy amator wybierający się na trening na szosie, zarówno w mieście, jak i poza nim jest zobowiązany do zasłaniania ust i nosa.

Tak, jeżdżąc na rowerze w mieście, jak i poza nim musi mieć pan maseczkę. Zgodnie z par 27 ust. 1 pkt 2 lit.a rozporządzenia obowiązek zakrywania ust i nosa jest m.in. w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach, na terenie cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów, parkingów leśnych. Nie ma go na terenie lasu, parku, zieleńca, ogrodu botanicznego, ogrodu zabytkowego, rodzinnego ogródka działkowego albo plaży. Nie stosuje się go także do sędziego, trenera oraz osoby uprawiającej sport.

Czym, więc konkretnie jest sport według obowiązującego prawa?

Sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach.

W związku z czym nie każdy, kto np. jedzie na rowerze uprawia sport. Wynika to, np. z orzecznictwa NSA (Nie można przy tym przyjąć, że przepis art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz.U. Nr 127, poz. 857) powinien być interpretowany literalnie, to znaczy w sposób prowadzący do wniosku, że każdy uprawiający sport w rozumieniu art. 2 ust. 1 Ustawy o sporcie i osiągający w tym sporcie wyniki sportowe powinien być uprawniony do uzyskania stypendium.

To właśnie byłaby nieograniczenie szeroka i niedopuszczalna wykładnia tego przepisu, powodująca np. prawo do ubiegania się o stypendium finalistów szkolnego turnieju międzyklasowego w badmintona, czy finalistów turnieju piłki plażowej dla plażowiczów.

– czytamy w korespondencji z Biurem Komunikacji Ministerstwa Zdrowia.

Nie pozostaje nam, więc nic innego, jak zaopatrzyć się w maseczki lub bandany, które będą zasłaniać usta i nos podczas jazdy rowerem, bądź też innej aktywności fizycznej wykonywanej przez nas w miejscach, gdzie jest to obowiązkowe.

Od soboty 10 października w całej Polsce obowiązuje nakaz zakrywania ust i nosa na wolnym powietrzu, z wyłączeniem lasów, parków, gór i plaż. Ministerstwo zdrowia wprowadziło ten obowiązek w celu powstrzymania rozprzestrzeniającej się w ostatnich tygodniach w Polsce epidemii koronawirusa.

W sobotę informowaliśmy, że nie trzeba zasłaniać ust i nosa podczas uprawiania aktywności fizycznej. Poinformował nas o tym rzecznik ministerstwa zdrowia Wojciech Andrusiewicz, natomiast w sobotę doprecyzowano ten przepis. Jak wyjaśnił minister Adam Niedzielski, obowiązek zakrywania twarzy obowiązuje w przestrzeniach miejskich także osoby biegające, uprawiające nordic walking czy jeżdżące na rowerze:

– Przypadki uprawiania sportu są z góry nastawione na to, żeby zdrowie promować, natomiast w przestrzeni miejskiej zakładamy, że te aktywności sportowe jednak są obciążone ryzykiem zakażenia. To, co jest robione w przestrzeni miejskiej, jest zobowiązane do noszenia maseczki. Również dotyczy to jazdy na rowerze

– powiedział podczas sobotniej konferencji prasowej minister Andrzej Niedzielski i dodał, że w parkach oraz na innych terenach zielonych nie jest to konieczne, o ile da się zachować odpowiedni dystans od innych osób.

Potwierdzenie tych słów znajduje się na internetowych stronach rządowych.

– Osoby uprawiające sport wyczynowo są zwolnione z obowiązku zakrywania ust i nosa. Z tego obowiązku nie są zwolnione osoby, które uprawiają sport rekreacyjnie, chyba, że np. biegają na terenie lasów, parku, zieleńca, ogrodu botanicznego, ogrodu zabytkowego, rodzinnego ogródka działkowego i plaży

– czytamy.

Zachęcamy do stosowania się do wyżej wymienionych nakazów, aby powstrzymać eskalację pandemii. Jednocześnie apelujemy do ministerstwa zdrowia, aby w przyszłości bardziej szczegółowo informować osoby aktywne fizycznie, jak mają postępować podczas swoich amatorskich treningów. Warto również podkreślić, że ww. wytycznych nie ma w rozporządzeniu, które stanowi podstawę prawną do np. ukarania mandatem osoby nie stosującej się do nakazu.

W niedzielę ministerstwo zdrowia poinformowało o ponad 4 tys. nowych zakażeń koronawirusem. Z powodu Covid-19 zmarły trzy osoby, zaś z powodu współistnienia nowego wirusa z innymi chorobami dwadzieścia dziewięć osób.

Filippo Ganna wciąż nie może uwierzyć w to, że w wieku 24 lat został mistrzem świata w jeździe indywidualnej na czas elity mężczyzn. Dokonał tego po wymagających nie tylko pod względem fizycznym przygotowaniach. Zdradził bowiem, że spał na wysokości 2800 metrów nad poziomem morza i nie korzystał z internetu. Tak obrana droga doprowadziła go do tęczowej koszulki.

Włoch odizolował się od świata po wyścigu Tirreno-Adriatico. Zakwaterował się w miejscowości Macugnaga w Piemoncie, gdzie tylko trenował, jadł i odpoczywał. Spokój mentalny zapewnił mu natomiast brak połączenia z internetem.

– Spałem na wysokości 2800 metrów nad poziomem morza, a na trening zjeżdżałem nieco niżej. Ten nowy sposób treningu zaproponował mi w tym roku Dario Cioni [trener w drużynie Ineos Grenadiers – przyp. M.W.]. To było bardzo ważne, aby tutaj być – z powodów czysto fizycznych oraz z tego powodu, że nie ma tu wifi. Nie logowałem się do mediów społecznościowych, nie czytałem, kto jest faworytem itp. Ponadto padało pięć dni w tygodniu, a na wysokości powyżej 2 tys. metrów były cztery stopnie Celsjusza. To były ciężkie warunki, ale przecież robiłem to po to, aby zdobyć tytuł mistrza świata!

– powiedział Filippo Ganna.

Kolejnym wielkim celem kolarza pochodzącego z miejscowości Verbania jest to, aby wygrać otwierający wyścig Giro d’Italia etap jazdy indywidualnej na czas. Jeśli kolarz drużyny Ineos Grenadiers okazałby się najszybszy na trasie z Monreale do Palermo o długości 15 km, to założyłby słynną i niezwykle ważną szczególnie dla Włochów maglia rosa. Początek włoskiego wielkiego touru już 3 października.