1. Czy rower górski MTB sprawdzi się na asfalcie i w lesie?
2. Czy rower szosowy nadaje się do jazdy po lesie?
3. Na co zwrócić uwagę, wybierając rower do jazdy po lesie i asfalcie?
4. Który rodzaj roweru będzie najbardziej uniwersalny?

Czy rower górski MTB sprawdzi się na asfalcie i w lesie?

Rower górski MTB został zaprojektowany z myślą o jeździe w trudniejszym terenie, dlatego bardzo dobrze radzi sobie w lesie. Szerokie opony z wyraźnym bieżnikiem zapewniają dobrą przyczepność na luźnym podłożu, korzeniach czy wilgotnej ziemi. Amortyzacja z przodu lub także z tyłu, poprawia kontrolę nad rowerem i zwiększa komfort na nierównościach. Prosta kierownica ułatwia manewrowanie na wąskich ścieżkach i gwarantuje stabilną pozycję ciała.

Na asfalcie rower górski MTB https://www.mediaexpert.pl/rowery/rowery-mtb również zda egzamin, choć nie będzie tak szybki jak konstrukcja stworzona stricte do jazdy po gładkich nawierzchniach. Większy opór toczenia opon i bardziej wyprostowana sylwetka sprawiają, że jazda wymaga nieco więcej wysiłku. Z drugiej strony szeroki zakres przełożeń ułatwia pokonywanie podjazdów i pozwala utrzymać komfortowe tempo także w mieście lub na dłuższych trasach mieszanych.

Czy rower szosowy nadaje się do jazdy po lesie?

Rower szosowy https://www.mediaexpert.pl/rowery/rowery-szosowe najlepiej sprawdza się na asfalcie. Lekka rama, wąskie gładkie opony i aerodynamiczna pozycja sprzyjają rozwijaniu wyższych prędkości przy mniejszym nakładzie siły. To konstrukcja, która pozwala na dynamiczną jazdę po drogach utwardzonych i pokonywanie długich dystansów bez nadmiernego zmęczenia. Precyzyjne przełożenia są dostosowane do płynnej jazdy i utrzymywania stałego tempa.

W lesie możliwości roweru szosowego są jednak nieco ograniczone. Brak amortyzacji i niewielka szerokość opon powodują, że nierówności są mocno odczuwalne, a przyczepność na luźnym podłożu znacząco spada. Twarda nawierzchnia szutrowa lub dobrze ubita ścieżka może być jeszcze przejezdna, ale typowe leśne drogi szybko ujawnią ograniczenia “szosówki”. To rozwiązanie dla osób, które zdecydowaną większość trasy pokonują po asfalcie.

Na co zwrócić uwagę, wybierając rower do jazdy po lesie i asfalcie?

Przy wyborze roweru do lasu i na asfalt najważniejsze są opony, geometria ramy i rodzaj osprzętu. Szerokość i bieżnik opon wpływają bezpośrednio na komfort i przyczepność, a jednocześnie na opory toczenia. Im bardziej uniwersalny charakter opony, tym łatwiej pogodzić różne nawierzchnie. Równie ważna jest pozycja za kierownicą. Bardziej wyprostowana sprzyja kontroli w terenie, a bardziej pochylona poprawia efektywność na asfalcie.

Nie bez znaczenia pozostaje też układ napędowy. Szeroki zakres przełożeń zapewnia elastyczność i pozwala dostosować się do zmiennego terenu. W lesie przydadzą się lżejsze biegi, natomiast na asfalcie istotna jest płynność zmiany przełożeń przy wyższych prędkościach. Hamulce, często w wersji tarczowej, zapewniają pewne zatrzymywanie niezależnie od warunków pogodowych i rodzaju nawierzchni.

Który rodzaj roweru będzie najbardziej uniwersalny?

Jeśli zależy Ci na jednym rowerze do różnych zastosowań, najbardziej uniwersalnym wyborem będzie konstrukcja, która lepiej znosi zmienne warunki. Rower górski daje większą swobodę w lesie i pozwala zjechać z asfaltu na mniej przewidywalne trasy. Na drogach utwardzonych nie będzie tak szybki jak szosowy, ale nadal umożliwi sprawne i bezpieczne przemieszczanie się.

Rower szosowy pozostaje świetnym wyborem do jazdy po asfalcie, jednak jego zastosowanie w lesie jest ograniczone. Na trasach mieszanych, gdzie nawierzchnia często się zmienia, bezpieczniejszą i bardziej komfortową opcją może być więc rower zaprojektowany z myślą o trudniejszym terenie.

Po raz pierwszy od 2019 roku legendarna, bardzo piaszczysta trasa w Koksijde gościła w tę niedzielę Puchar Świata w kolarstwie przełajowym. Organizatorzy przygotowali w trasie wyścigu nieznaczne zmiany, co miało uatrakcyjnić rozrywkę. Na starcie zabrakło dziś Wouta van Aerta i niedawnego lidera Pucharu Świata Thibau Nysa. Okazji na zwycięstwo na słynnym Koksijde nie chciał odpuścić Mathieu van der Poel.

Na pierwszym okrążeniu na czele wyścigu utworzyła się grupka, w której oprócz mistrza świata, jechali jego klubowi koledzy z Alpecin-Deceuninck, mistrz Holandii Tibor Del Grosso oraz Niels Vandenputte,  mistrz Europy Toon Aerts (Deschacht-Hens CX Team), lider Pucharu Świata Laurens Sweeck (Crelan-Corendon), która wspólnie zakończyła pierwsze okrążenie.

Drugie okrążenie od mocnego ataku zaczął van der Poel i szybko oddalił się od rywali. Jednak dość niespodziewanie Holender osłabł i został dogoniony przez czterosobową grupę. Po chwili kolarze Alpecinu ustawili prowadzony przez Del Grosso „pociąg”, na którego końcu, za plecami Vandeputte jechał mistrz świata. W pewnym momencie kontakt z grupą zaczął tracić Sweeck, a Aerts zaliczył wywrotkę, przez co obaj stracili kilka sekund, a van der Poel i koledzy odjechali wspólnie. Na kolejnej piaszczystej sekcji mistrz świata ponownie zaatakował i dość szybko zbudował przewagę na poziomie około pół minuty. Kilkanaście metrów za nim jechał Del Grosso, który miał kolejne kilkanaście metrów przewagi nad Vandeputte.

Za plecami trio Alpecinu swój pościg rozpoczął lider pucharu świata, specjalista od piaszczystych tras Laurens Sweeck, który najpierw dogonił Vandeputte, a potem wywierał nieustanną presje na mistrzu Holandii, co zaowocowało na ostatnim okrążeniu, gdy zmęczony obroną pozycji Del Grosso osłabł i dał się wyprzedzić nie tylko Sweeckowi, ale również klubowemu koledze.

Van der Poel zwolnił pod koniec, a mimo to minął linie mety z bezpieczną przewagą. Heroiczny pościg przyniósł drugie miejsce na podium Sweeckowi, a podium uzupełnił Vandeputte. Potwornie zmęczony Del Grosso zdołał utrzymać czwartą pozycję.

Dzięki trzeciemu zwycięstwu Mathieu van der Poel przesunął się już na czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Liderem pozostaje Laurens Sweeck, który wczoraj wyszedł na prowadzenie.

Inny przebieg niż wczorajsze zmagania w Antwerpii miał wyścig kobiet. Tym razem Lucinda Brand postanowiła nie pozostawiać rywalkom złudzeń i już od samego początku narzuciła mocne tempo, które początkowo wytrzymała jedynie Aniek van Alphen (Seven Racing), jednak liderka Pucharu Świata bardzo szybko pozbyła się zbędnego balastu i choć zawodniczka Seven Racing zdołała jeszcze dogonić na chwilę swoją rywalkę, za drugim razem Brand nie pozostawiła już wątpliwości, powiększając swoją przewagę na każdym kolejnym okrążeniu.

Van Alphen zaliczyła wywrotkę, a na drugie miejsce wskoczyła klubowa koleżanka liderki Shirin van Anrooij, która zdołała zbudować bezpieczną przewagę na grupą pościgową, w której jechały van Alphen, Puck Pieterse i  Ceylin del Carmen Alvarado (obie Fenix-Deceuninck). Ostatecznie Brand finiszowała 36 sekund przed van Anrooij. Blisko pół minuty później Carmen Alvarado finiszowała przed van Alphen, zapewniając sobie ostatnie miejsce na podium.

W sezonie 2025 triumfatorem Pucharu Francji okazał się Clément Venturini, który ma problemy ze znalezieniem dla siebie nowego pracodawcy. Najistotniejszą zmianą na sezon 2026 jest to, że kolarski Puchar Francji będzie teraz występować pod nazwą FDJ United Series, a transmisje z tych imprez ukażą się w Eurosporcie, HBO Max oraz Novo 19. Z harmonogramu zniknie m.in. wyścig Tro-Bro Léon, a seria będzie się składać z piętnastu imprez. Otwarto również rywalizację drużynową dla zagranicznych ekip. Wszystko rozpocznie się w lutym, natomiast zakończenie przewidziano na październik. Oto wyścigi, które wejdą w skład Pucharu Francji (FDJ United Series) 2026:

• Grand Prix Cycliste de Marseille La Marseillaise (1 lutego),
• Grand Prix de Denain – Porte du Hainaut (19 marca),
• La Roue Tourangelle (29 marca),
• Route Adélie de Vitré (3 kwietnia),
• Cholet Agglo Tour (6 kwietnia),
• Classic Grand Besançon Doubs (17 kwietnia),
• Tour du Jura Cycliste (18 kwietnia),
• Tour du Doubs (19 kwietnia),
• Grand Prix du Morbihan (9 maja),
• Tour du Finistère (16 maja),
• Boucles de l’Aulne – Châteaulin (17 maja),
• Mercan’Tour Classic Alpes-Maritimes (3 czerwca),
• La Polynormande (16 czerwca),
• GP de Fourmies / La Voix du Nord (13 września),
• Tour de Vendée (4 października).

Głos w tej sprawie w rozmowie z Ouest-France zabrał Xavier Jan – prezes Narodowej Ligi Kolarskiej (LNC).

Współpraca z Novo 19 oznacza ogólnokrajową transmisję telewizyjną. Mamy wysokiej jakości produkt i serię, która trzyma widzów w napięciu przez cały sezon, do samego końca, tak jak w tym roku. Otwarcie klasyfikacji drużynowej dla zagranicznych zespołów i transmisja na skalę krajową to kluczowe czynniki. Pozwala to zespołom zaoferować partnerom zwrot z inwestycji i większą widoczność, ale pokazuje również chęć odkrywania młodych talentów

– mówi Xavier Jan.

Całą rozpiskę znajdziecie na poniższej grafice, ale zwróćcie uwagę na to, iż znajduje się na niej błąd w numeracji poszczególnych wydarzeń.

Od sezonu 2025 drużyna, w której jeżdżą dwie Polki będzie nosiła nazwę Canyon//SRAM zondacrypto. Polska firma podpisała z ekipą trzyletnią umowę sponsorską. Najstarsza i jedna z największych w Europie Środkowo-Wschodniej giełda kryptowalut ma już w swoich zasobach kilka mecenatów sportowych.

Zondacrypto współpracuje z Giro d’Italia Women, Tour de Pologne i kilkoma klubami piłkarskimi. Umowy sponsorskie z polską firmą podpisali między innymi Juventus Turyn, Bologna czy Raków Częstochowa.

Współpraca z Canyon//SRAM została ogłoszona w Monako w obecności triumfatorki tegorocznego Tour de France Femmes avec Zwift Katarzyny Niewiadomej.

Wiodąca regulowana giełda kryptowalut w Europie Środkowo-Wschodniej łączy się z elitarnym kolarstwem! Zostajemy Co-Title Partnerem @WMNcycling łącząc kolarską perfekcję z innowacjami finansowymi. Wraz z początkiem 2025 roku najlepsza żeńska drużyna kolarska na świecie będzie się… pic.twitter.com/TUUSu0g7Gn

— zondacrypto Polska (@zondacryptopl) October 29, 2024

Treść jest chroniona hasłem. Aby ją zobaczyć, proszę wpisać hasło:

Hasło:

W ubiegłym tygodniu, w atmosferze wielkiej awantury odwołano ze stanowiska prezesa należącej do PZKol i zarządzającej torem spółki Arena Pruszków. Dokonano tego w typowy dla związku sposób: na oślep, bez zastanawiania się nad konsekwencjami prawnymi i właściwie bez powodu, choć tego akurat można się domyśleć. Arena Pruszków jest bowiem jedynym podmiotem w otoczeniu związku, przez który płyną jeszcze jakiekolwiek pieniądze.

Nie używam w tym miejscu nazwiska odwołanego prezesa, żeby nie psuć zabawy. Jak udało mi się ustalić w rozmowach z kilkoma uczestnikami zdarzeń, jednym z argumentów wysuwanych przeciwko człowiekowi było rzekome „gwiazdorzenie”. No to teraz konia z rzędem temu, kto bez sprawdzania w KRS pamięta, jak się owa „gwiazda” nazywa. A to nie wszystko, bo ponoć do przewin prezesa Areny należą również jego dobre relacje z zawodnikami. Trudno sobie wyobrazić coś bardziej szkodliwego dla polskiego kolarstwa.

W dobrej komedii musi być zgrabna intryga, więc i taka się tutaj znalazła. Temat odwołania prezesa był bowiem podnoszony na spotkaniu zarządu dwukrotnie. Za pierwszym razem ustalono, że w obliczu braku rzeczowych argumentów przeciwko sprawującemu tę funkcję należy w spółce przeprowadzić kontrolę i dopiero jeśli wykaże ona jakieś rażące nieprawidłowości będą podejmowane kolejne decyzje.

Kiedy jednak z powodu późnej pory jeden ze starszych członków zarządu wyłączył się ze spotkania w przekonaniu, że temat został już omówiony, sprawa nagle wróciła na agendę i została poddana pod głosowanie. I tu prezes Areny poległ.

W tym miejscu na moment przestaje być wesoło, bo gdy w rozmowie z jednym z członków zarządu próbowałem zrekonstruować przebieg wydarzeń, usłyszałem zdanie, które mnie poraziło: „już mi się wydawało, że przegrywamy, więc zagłosowałem za odwołaniem”.

To jedno zdanie w gruncie rzeczy wystarczy za podsumowanie wszystkiego, co w ostatnich latach dzieje się w związku. Obraz kompletnej bezradności. Dryfujący okręt, na którym oficerowie dziarsko wykrzykują komendy, ale nikt nie ma pomysłu, dokąd płynąć. I nikt tak naprawdę nie łapie za ster.

Zarząd Polskiego Związku Kolarskiego liczy obecnie dziewięć osób. Już sam ten fakt jest przekroczeniem granic absurdu, bo na taką hojność w obsadzaniu kluczowych stanowisk rzadko pozwalają sobie nawet dobrze zorganizowane instytucje. A tu mówimy o zadłużonym i pozbawionym jakiejkolwiek mocy sprawczej związku, w którym wyzwaniem staje ogarnięcie strojów dla reprezentacji na mistrzostwa świata. O zarządzie, który zebrawszy się bodaj raz na miesiąc, wciąż nie może się zdecydować czy zacząć już rozwiązywać problemy, czy może jeszcze kilka nowych stworzyć.

Mówimy o zarządzie, którego większość stanowią osoby nieposiadające jakichkolwiek kwalifikacji do zarządzania innymi ludźmi, ani do kierowania większą organizacją. Znaleźli się tam albo w uznaniu ich „zasług”, albo po prostu po to, by tam byli. By „reprezentowali” interesy delegujących ich do zarządu okręgów.

Kiedy słyszę raz po raz pomysły, by do zarządu delegować któregoś z młodych i znających świat kolarzy, w pierwszym odruchu łapię się za głowę. Bo czy ktokolwiek ich zapytał, czy czują się na siłach mierzyć z tego rodzaju materią? Czy kiedykolwiek musieli podejmować decyzje ważące o losie innych ludzi? Czy kiedykolwiek stali w obliczu takiego kryzysu, z jakiego musieliby wyciągać związek?

W Polskim Związku Kolarskim najmniej brakuje kolarzy. Brakuje menedżerów. Maksymalnie trzech, choć i to wydaje mi się o jednego za dużo. Tej organizacji nie podźwigną z zapaści żadne zasługi, żadne układy ze środowiskiem ani doświadczenie w prowadzeniu rodzinnych biznesów. Związek potrzebuje sternika. Z otwartą głową i żelaznymi cojones, który w obliczu możliwej porażki rzuci się do walki, zamiast dać ponieść się fali i głosować zgodnie z większością.

Ta zmiana musi najpierw dokonać się w głowach delegatów, bo to oni wybierają tam swoich przedstawicieli. Bez tego będziemy bez końca świadkami podobnych sytuacji.

Klasyczna komedia powinna mieć szczęśliwe zakończenie. Nie inaczej było w tym przypadku. Jak wspomniałem na początku: odwołania prezesa Areny podjęto się w amoku, bez sprawdzania konsekwencji prawnych tych działań. I wbrew opinii rady nadzorczej spółki, która jako jedyna ma prawo powoływania osoby na to stanowisko.

I kilka dni później powołała: tego samego, którego zarząd odwołał.

Ale może to jest też jakieś rozwiązanie? Może na torze w Pruszkowie wystarczy zainstalować scenę? W sumie teatr już jest. I w repertuarze ma całkiem zabawne komedie…

Pierwszy z wymienionych kolarzy pomimo 30 lat na karku, dopiero dwa lata temu dołączył do dywizji prokontynentalnej. Od tego czasu reprezentował Euskadi-Murias, w którego barwach wystąpił m.in w dwóch edycjach Vuelta a Espana.

Teraz niestety musiał sobie poszukać nowego pracodawcy, ponieważ jego dotychczasowa ekipa z powodu braku sponsora musiała zakończyć swoją działalność. Przygarnęła go Caja Rural, która potrzebowała kogoś z dużym doświadczeniem, ponieważ Bagues jest dopiero drugim, po Jonie Aberasturim, zawodnikiem, w ekipie, który ukończył 30 lat.

Jednym z wielu kolarzy, którzy będą mogli korzystać z jego rad, jest Urbano. Dla 22-latka będzie to pierwszy zawodowy kontrakt. Wcześniej przez dwa sezony jeździł w młodzieżówce Caja Rural. Jak do tej pory Hiszpan nie miał zbyt wielu okazji, by pojeździć poza granicami swojego kraju.

Udało mu się jednak załapać do młodzieżowej kadry Hiszpanii na Mistrzostwa Świata w Yorkshire i Mistrzostwa Europy w Brnie. Niestety nie będzie wspominał ich zbyt dobrze, bo żadnej z tych dwóch imprez nie udało mu się ukończyć.

Na szczęście znacznie lepiej szło mu na krajowym podwórku. W zeszłym roku zajął drugie miejsce w mistrzostwach Hiszpanii, a przed kilkoma miesiącami jeszcze poprawił ten wynik, dzięki czemu w jego gablocie znajduje się teraz koszulka z flagą Hiszpanii.

Oczywiście jej założenie w wyścigach elity, w których przyjdzie mu w przyszłym roku rywalizować znacznie częściej niż dotychczas, nie wchodzi w grę, jednak 22-latek nie wygląda na szczególnie zmartwionego tym faktem.

Caja Rural to zespół, którego chcę być częścią i który, jak sądzę, bardzo przyspieszy mój rozwój. Niewiele jest na świecie grup, które oferują podobne możliwości, a ja zamierzam w pełni je wykorzystać.

– mówił młody kolarz stronie internetowej swojej nowej ekipy.

Bagues i Urbano to odpowiednio ósmy i dziewiąty nowy nabytek ekipy z Hiszpanii. Mimo to w jej kadrze na przyszły sezon znajduje się 21 kolarzy, dlatego niewykluczone, że już wkrótce usłyszymy o jej kolejnych wzmocnieniach.

21-letnia zawodniczka, która zaczynała karierę w zespole Cartusii Kartuzy ostatni rok spędziła w Belgii. Tam udawało się jej notować całkiem przyzwoite rezultaty w różnych wyścigach w całej Europie, co szybko zostało dostrzeżone przez mocniejsze zespoły. Mimo to Polka nie wspomina dobrze okresu spędzonego w ojczyźnie kolarstwa.

Nie czułam się tam zbyt dobrze, wiele rzeczy mi nie odpowiadało, jednakże drużyna dawała tyle ile mogła i pojechałam kilka dobrych wyścigów, w których mogłam się dużo nauczyć, więc myślę, że to zaprocentuje

– powiedziała młoda zawodniczka.

Dziś mistrzyni Polski juniorek z 2016 roku poinformowała o podpisaniu kontraktu z hiszpańskim zespołem Massi – Tactic, czyli jedną z ekip należącą do oficjalnego grona żeńskich zespołów UCI. Tym samym młoda Polka zrobiła w swojej karierze kolejny duży krok, który może jej pozwolić gonić marzenia.

Bardzo chciałam być w grupie hiszpańskiej i myślałam o tym, patrzyłam jakie są ekipy. Massi – Tactic wyprzedziła mnie z moim mailem i sama odezwała się z propozycją. Bardzo podoba mi się mentalność tamtejszych ludzi, podejście do kolarstwa. Mają bardzo dobre tereny do treningu i bardzo sprzyjającą pogodę. Umowa będzie obowiązywać rok, od stycznia

– dodała 21-letnia zawodniczka.

Nowy zespół to też nowe cele, przedstawione przez działaczy. Co najważniejsze, Polka także może mieć kilka okazji do jazdy na własne konto.

Będziemy jeździć mniejsze i większe wyścigi, więc każda z nas znajdzie coś dla siebie. Jestem po pierwszym spotkaniu, gdzie mieliśmy czas na wspólne zapoznanie się, ustawienie pozycji na rowerze, więc nie opracowaliśmy jeszcze kalendarza startów. Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona. Wszyscy są bardzo mili, otwarci, pomocni. Widać, że bardzo w Nas wierzą, w to, że będziemy mocną i zgraną drużyną, ponieważ razem jest łatwiej osiągać lepsze wyniki. Zdążyłam poznać się z prawie wszystkimi z drużyny, a następne spotkanie czeka mnie w grudniu, którego już nie mogę się doczekać. Jeśli chodzi o starty, nie chce konkretnie nastawiać się na jeden wyścig, ponieważ kolarstwo to bardzo nieprzewidywalny sport i kraksa czy defekt może wykluczyć nas z osiągnięciu dobrego wyniku

– powiedziała zawodniczka.

Przypomnijmy, że Perekitko będzie szóstą Polką w gronie ekip UCI. Wcześniej umowy podpisały Katarzyna Niewiadoma, Małgorzata Jasińska, Katarzyna Pawłowska, Marta Lach i Agnieszka Skalniak.

Kolarz ze Skały odniósł poważną kontuzję 15 czerwca podczas Małopolskiego Wyścigu Górskiego. Na 4 kilometry przed metą, jadąc około 60 km/h uderzył w betonowy przepust. Jego stan był bardzo ciężki, jednak zawodnik Huromu miał zdecydowanie więcej szczęścia niż Bjorg Lambrecht i ostatecznie lekarzom po długiej walce udało się go uratować.

34 dni po wypadku Domagalski opuścił oddział intensywnej terapii, by przenieść się na Oddział Kliniczny Chirurgii Ogólnej, Ortopedii i Obrażeń Wielonarządowych. Teraz rozpoczyna rehabilitację, w której sfinansowaniu pomogli m.in uczestnicy sierpniowego Rodzinnego Rajdu Rodzinnego dla Karola.

Zaczynamy zabawę ? pic.twitter.com/JftTWluPzN

— Karol Domagalski (@KarolDomagalski) November 7, 2019

Miejmy nadzieję, że podobnie jak wcześniejsze etapy leczenia, rehabilitacja również pójdzie pomyślnie i niedługo zobaczymy Karola na szosie.

Zdrowia Karol!

Przypomnijmy, że Manzana, w której poważne ściganie rozpoczynali m.in jeżdżący dziś w World Tourze Sergio Higuita i Hernando Bohorquez zakończyła swoje istnienie pod koniec maja, po tym jak jej dwóch zawodników zostało zawieszonych z powodu używania środków dopingujących.

Koniec działalności ekipy, która w 2017 roku wzięła udział w Vuelta a Espana spowodował, że w żadnej z trzech najwyższych dywizji nie było ani jednej kolumbijskiej grupy. Teraz ma się to zmienić. W powstanie zespołu, który w przyszłym sezonie będzie jeździć w dywizji kontynentalnej zaangażowało się kolumbijskie ministerstwo sportu.

Na razie składa się ona z 10 kolarzy. Jedną z jej gwiazd ma być Oscar Quiroz – panujący mistrz Kolumbii, który w przeszłości jeździł w barwach hiszpańskiego Burgos BH. Poza nim w ekipie są także m.in Nelson Soto, Omar Mendoza, Miguel Rubiano i Hernan Aguirre, którzy również mają za sobą doświadczenie w zawodowym peletonie.

W skład nowej ekipy wejdą również zespół kobiecy oraz drużyny młodzieżowe. Te ostatnie będą wspomagane przez Fundację Estebana Chavesa, która według planu ma dostarczać im swoich najbardziej utalentowanych zawodników. Te wszystkie ruchy mają na celu usprawnienie i tak bardzo dobrze działającego systemu szkolenia młodych zawodników i jeśli przyniosą skutek, to Kolumbijczycy za kilka lat doczekają się kolejnych następców Urana, Quintany i Henao.

Od początku kolarskiej kariery Óscar Rodríguez był związany z Euskadi Basque Country – Murias. Niestety hiszpańska drużyna przechodzi do historii, a utalentowany kolarz znalazł swoje miejsce w Astanie. Teraz przed nim sporo nauki.

Jestem bardzo zmotywowany i nie mogę się doczekać kolejnego sezonu. Już na początku grudnia mamy zgrupowanie w Calpe i tam poznam swój plan startowy. Zdaję sobie sprawę z tego, że moim zadaniem będzie przede wszystkim pomoc dla liderów

– powiedział w wywiadzie dla hiszpańskiego Esciclismo.

Nie wiem co będzie z wielkimi tourami, ale wszystko przede mną. Chcę być jak gąbka i chłonąć wiedzę od bardziej doświadczonych kolegów. Będę zwracał uwagę na każdy szczegół

– dodał zwycięzca etapu hiszpańskiej Vuelty w 2018 roku.

Vuelta a España 2020 rozpocznie się 14 sierpnia w holenderskim Utrechcie. Jeżdżąca z licencją ProContinental ekipa Corendon-Circus chce otrzymać dziką kartę na hiszpański wyścig.

Gwiazda drużyny, Mathieu van der Poel ma na przyszły sezon bardzo ważny cel, który jednak dotyczy kolarstwa MTB. Holender chce zwyciężyć na igrzyskach olimpijskich w Tokio. Jednak triumfator tegorocznego Amstel Gold Race ma także ochotę na debiut w Wielkim Tourze.

W wywiadzie dla holenderskiej gazety MvdP zaznaczył:

Rozmawialiśmy w gronie ekipy i będziemy się starali o dziką kartę. Myślę, że to dobry czas na debiut w takim wyścigu. Lubię nowe wyzwania, a hiszpańska Vuelta do takich należy.

Do tej pory wyniki Corendon-Circus były mocno powiązane z Mathieu van der Poelem. Jednak pojawiły się plotki, że do drużyny mogą dołączyć Petr Vakoč, Floris De Tier i Louis Vervaeke.