W poniższej tabeli, posortowanej alfabetycznie po państwach, znajdą Państwo zestawienie mistrzów krajowych elity kobiet i mężczyzn we wszystkich najważniejszych państwach, a także w krajach z naszego regionu.

Wieczny pomocnik nareszcie doczekał się swojego triumfu. Wilco Kelderman dopiero po raz pierwszy w profesjonalnej karierze wygrał wyścig ze startu wspólnego. Wszystko rozstrzygnęło się dzięki atakowi, który przeprowadził 25 kilometrów przed metą.

Mocne przyspieszenie pozwoliło mu zostawić rywali za plecami i rozpocząć samotną jazdę po mistrzowski tytuł. Mimo pościgu prowadzonych przez grupę przeciwników, Kelderman zdołał utrzymać przewagę aż do linii mety.

Holender finiszował samotnie z uniesionymi rękami, zdobywając pierwszy w karierze tytuł mistrza kraju w elicie. Dzięki temu przez najbliższy rok będzie ścigał się w koszulce z barwami narodowymi.

– To niesamowite uczucie przekroczyć linię mety z rękami uniesionymi do góry. Nie przeżywałem tego od bardzo dawna, właściwie od czasów kategorii U23. Nie planowałem atakować tak wcześnie, ale szybko stało się jasne, że z tyłu trudno będzie kontrolować wyścig. Na ostatnim okrążeniu wciąż miałem przewagę, ale cały czas zastanawiałem się, czy mnie dogonią. Ostatecznie się udało. Dziś wszystko ułożyło się idealnie. Nadal trudno mi uwierzyć, że zostałem mistrzem Holandii

– powiedział Kelderman po finiszu.

Do kraksy doszło na 7. kilometrze rywalizacji. Affiniemu na szczęście błyskawicznie udzielono pomocy medycznej, i choć był przytomny, początkowe rokowania nie były dobre. Zespół postanowił nie informować o niczym przed zakończeniem badań. Sztab medyczny miał wieczorem o wiele lepsze wieści, aniżeli obserwatorzy kilka godzin wcześniej:

Edoardo Affini zaliczył dzisiaj groźny upadek podczas jazdy indywidualnej na czas na mistrzostwach Włoch i został przetransportowany do szpitala. Nie stracił przytomności nawet na moment. Przeprowadzone badania nie wykazały złamań, ale będziemy kontynuować monitorowanie stanu zdrowia kolarza.

– możemy przeczytać w oficjalnym komunikacie zespołu.

Affini crashed heavily during the Italian National Time Trial Championships and was taken to hospital. He never lost consciousness.

Examinations at the hospital showed that no fractures were sustained. Over the coming days, his recovery will be monitored. pic.twitter.com/EfqlOhnlLJ

— Team Visma | Lease a Bike (@vismaleaseabike) June 25, 2026

Francuz, który w ostatnich dniach rywalizował w Tour de Suisse, zakończył swój udział w szwajcarskim wyścigu przed finałowym etapem. Jak poinformowała drużyna, decyzja o wycofaniu miała na celu zachowanie świeżości i umożliwienie zawodnikowi kontynuowania przygotowań do Wielkiej Pętli.

Alaphilippe wróci do ścigania dopiero podczas Grand Départ Tour de France w Barcelonie. W najbliższych dniach czeka go kolejny blok treningowy, będący kontynuacją trzytygodniowego zgrupowania wysokogórskiego w Sierra Nevada.

Forma Francuza wciąż wydaje się daleka od optymalnej. Podczas Tour de Suisse nie odegrał znaczącej roli w walce o etapowe sukcesy, a szczególnie wymowny był etap rozegrany w czwartek. Alaphilippe znalazł się wówczas w ucieczce dnia, jednak nie zdołał utrzymać tempa najgroźniejszych rywali, którzy później walczyli o zwycięstwo etapowe. Triumfował wtedy jego rodak, Romain Grégoire.

Doświadczony kolarz potrzebuje więc dodatkowego czasu na przygotowania, aby za niespełna dwa tygodnie stanąć na starcie Tour de France w możliwie najlepszej dyspozycji.

Gospodarzem tegorocznych Mistrzostw Kolumbii w kolarstwie szosowym była Zipaquirá – to tam organizatorzy przygotowali długą na 207 kilometrów trasę. Ta w pierwszej części była nieco prostsza, w drugiej zaś na zawodników czekało aż 13 rund z podjazdem pod Via de Pacho (1,5 km; 10,7%, max. 27%). Zapowiadało się zatem na selektywny wyścig i właśnie taki obejrzeliśmy.

Odpalając transmisję z wyścigu można było zastanawiać się, czy oglądamy końcówkę królewskiego etapu Tour de France, czy też „jedynie” mistrzostwa krajowe – atmosfera przy trasie była bowiem naprawdę wybitna, a przy trasie, zresztą jak praktycznie co roku, pojawiły się setki tysięcy fanów kolarstwa. Przy gigantycznej wrzawie odjazd dnia zawiązali Rodrigo Contreras i Javier Ernesto Jamaica (Nu Colombia) oraz Robinson Fabián López (GW Erco SportFitness). Za nimi dość wcześnie uformowała się grupa złożona niemal wyłącznie z faworytów, która z czasem dopadła dzielnych harcowników.

30 kilometrów przed metą towarzystwo rozruszać spróbował Santiago Buitrago (Bahrain-Victorious), ale na najbardziej stromym fragmencie 26-latek miał niemałe problemy. Cierpiał tam też najlepszy w czasówce Brandon Smith Rivera (INEOS Grenadiers), który musiał nawet zejść z roweru, co spowodowało u niego ogromne straty.

Z czasem mocno pociągnęli Egan Bernal (INEOS Grenadiers) oraz Iván Ramiro Sosa (Equipo Kern Pharma) i to ta dwójka stoczyła między sobą pojedynek o złoty medal. Za ich plecami bardzo dzielnie radził sobie Juan Felipe Rodriguez (EF Education – Aevolo), który niejednokrotnie zrywał ze swojego koła wspomnianego już Santiago Buitrago. Wysoko cały czas kręcił także były uciekinier Javier Ernesto Jamaica, ale było po nim widać coraz bardziej wyraźne oznaki zmęczenia.

Losy poszczególnych krążków rozstrzygnęły się finalnie dopiero na ostatnim podjeździe do mety. Tam szans swojemu towarzyszowi ucieczki nie dał Egan Bernal, który tym samym obronił tytuł mistrza Kolumbii. Iván Ramiro Sosa zakończył ze srebrem, a w finiszu o brąz lepszy był 22-letni Juan Felipe Rodriguez – Santiago Buitrago zakończył zmagania bez medalu.

Wyniki Mistrzostw Kolumbii 2026:

Wyniki dostarcza FirstCycling.com

Transmisja:

Wyścig od początku przebiegał pod dyktando najsilniejszej w stawce drużyny NSN Cycling Team. Bennett nie zamierzał czekać na finałowe rozstrzygnięcia i zaatakował już na czwartym z dwudziestu zaplanowanych okrążeń. Do doświadczonego górala dołączyła grupa silnych zawodników, wśród których znaleźli się m.in. Finn Fisher-Black (Red Bull-BORA-hansgrohe), Reuben Thompson (Lotto-Intermarché) oraz ubiegłoroczny triumfator Paul Wright (Modern Adventure Pro Cycling). Ekipa Bennetta kontrolowała sytuację, mając w peletonie tak mocnych kolarzy jak Corbin Strong czy Dion Smith.

Wczesna ucieczka okazała się strzałem w dziesiątkę, ponieważ peleton nie był w stanie zniwelować straty na wymagających rundach. Za namową dyrektora sportowego, Sama Bewleya, Bennett zdecydował się na decydujący ruch na niecałe 40 kilometrów przed metą. Odjechał rywalom solo i nie oddał prowadzenia aż do kreski, powtarzając swój sukces z 2021 roku, kiedy to wygrywał w barwach Team Jumbo-Visma.

Pojechaliśmy bardzo sprytnie, znajdując się w silnej ucieczce z kilkoma niedocenianymi zawodnikami. Zazwyczaj tak wczesne akcje nie kończą się powodzeniem, ale tym razem ryzyko się opłaciło. To zwycięstwo znaczy dla mnie bardzo wiele, zwłaszcza po trudnych osiemnastu miesiącach. Wygrana przed rodziną i przyjaciółmi to coś wspaniałego. Jestem dumny, że znów będę mógł reprezentować koszulkę mistrza Nowej Zelandii w peletonie. Moim wielkim marzeniem jest start w Tour de France w koszulce ze Srebrną Paprocią

– przyznał wzruszony Bennett w rozmowie z Radiem Nowa Zelandia.

Skala dominacji Rivery była porażająca. Jedynie Daniel Felipe Martínez (Red Bull – BORA – hansgrohe) oraz Rodrigo Contreras (Nu Colombia) byli w stanie nawiązać walkę, kończąc zawody ze stratą około dwóch minut. Pozostali konkurenci zostali dosłownie znokautowani, tracąc do zwycięzcy znacznie więcej czasu. Ubiegłoroczny triumfator, Egan Bernal (INEOS Grenadiers), musiał uznać wyższość kolegi z zespołu, zajął piąte miejsce, tracąc do rodaka ponad trzy minuty.

W wyścigu pań kibice byli świadkami równie imponującego, choć znacznie bardziej wyrównanego widowiska. 39-letnia Diana Peñuala (Sistecredito – GW) potwierdziła swoją absolutną dominację w tej specjalności, zdobywając trzeci z rzędu tytuł mistrzowski.

Walka o złoto toczyła się do ostatnich metrów 27-kilometrowej trasy. Peñuala ostatecznie pokonała Camilę Valbuenę o zaledwie siedem sekund. To zwycięstwo stawia Dianę w roli głównej faworytki przed nadchodzącymi wyścigami ze startu wspólnego, które odbędą się jeszcze w tym tygodniu.

Belgia

Thibau Nys (Baloise Lions) szybko przejął kontrolę po początkowym pojedynku z Michaelem Vanthourenhoutem (Pauwels Sauzen – Altez Industriebouw). Obrońca tytułu  zaatakował na drugim okrążeniu i przez długi czas jechał samotnie z przodu. Szaleńczo gonił go jednak Emiel Verstrynge (Alpecin-Premier Tech), a o wygranej musiał zdecydować sprinterski finisz, w którym większą dynamiką wykazał się Nys, dzięki czemu obronił tytuł. Podium uzupełnił Vanthourenhout.

Swój tytuł w rywalizacji elity kobiet obroniła również Marion Norbert (Crelan-Corendon). Drugie miejsce zajęła Felur Moors (Baloise Verzekeringen – Het Poetsbureau Lions), a trzecie Kiona Crabbé.

Holandia

Pod nieobecność Mathieu van der Poela zdecydowanym faworytem był obrońca tytułyTibor Del Grosso (Alpecin-Premier Tech). Wyścig zaczął się od ataku który chciał zaskoczyć rywali. Del Grosso szybko podążył za nim, a zaraz za nim kilku kolejnych zawodników. Czołowa grupka, która składała się z sześciu zawodników, wspólnie zakończyła pierwsze okrążenie. Na drugim zaatakował Del Grosso, który przez jakiś czas jechał samotnie na czele. Sprawy skomplikowały problemy z łańcuchem lidera wyścigu. Okazję wykorzystał Pim Ronhaar (Baloise Lions), któy najpierw dogonił Del Grosso, a póżniej spróbował go zaatakować, nie udało mu się jednak odjechać. W pewym momencie jednak kolarz Alpecinu upał i Ronhaar odjechał samotnie. Obrońca tytułu szybko jednak dogonił rywala, a na szóstym okrążeniu skutecznie zaatakował. Ronhaar został jeszcze przegoniony przez klubowego kolegę Larsa van der Haara, który ruszył w pościg za liderem wyścigu i gdyby nie upadek pod koniec rywalizacji, mógłby przeszkodzić Del Grosso w obronie tytułu, który jednak stał się faktem. Podium uzupełnił bardzo aktywny dziś Ronhaar.

W rywalizacji kobiet główną faworytką była Lucinda Brand (Baloise Verzekeringen – Het Poetsbureau Lions), która zdominowała ten sezon rywalizacji kobiet. Jak jednak pokazała w zeszłym tygodniu w Mol i Zonhoven Ceylin del Carmen Alvarado (Fenix-Premier Tech), Brand nie jest nie do pokonania, co udowodniła również dziś sięgając po tytuł mistrzyni kraju. Drugie miejsce zajęła broniąca tytułu Puck Pieterse (Fenix-Premier Tech). Liderka Pucharu Świata musiała zadowolić się brązowym krążkiem.

Podia mistrzostw krajowych cyclocross 2026 (elita, 11 stycznia)

Belgia (Beringen)

Mężczyźni: 1. Thibau Nys (Baloise Trek Lions), 2. Emiel Verstrynge (Alpecin-Premier Tech), 3. Michael Vanthourenhout
Kobiety: 1. Marion Norbert Riberolle (Fenix-Deceuninck), 2. Fleur Moors (Baloise Verzekeringen – Het Poetsbureau Lions), 3. Kiona Crabbé

Holandia (Huijbergen)

Mężczyźni: 1. Tibor Del Grosso (Alpecin-Premier Tech), 2. Lars van der Haar (Pauwels Sauzen – Altez Industriebouw), 3. Pim Ronhaar (Baloise Lions)
Kobiety: 1. Ceylin del Carmen Alvarado (Fenix-Premier Tech), 2. Puck Pieterse (Fenix-Premier Tech), 3. Lucinda Brand (Baloise Verzekeringen – Het Poetsbureau Lions)

Francja (Troyes)

Mężczyźni: 1. Joris Delbove (TotalEnergies), 2. Martin Groslambert (Sebmotobikes CX Team), 3. Timothé Gabriel.
Kobiety: 1. Célia Gery, 2. Amandine Fouquenet (Pauwels Sauzen – Altez Industriebouw), 3. Amandine Muller (AS Bike Racing – France Literie)

Hiszpania (Tarancón)

Mężczyźni: 1. Felipe Orts Lloret (Ridley Racing), 2. Kevin Suárez Fernández (Nesta-MMR), 3. Mario Junquera (Unicaja Gijón)
Kobiety: 1. Sofia Rodríguez Revert (Nesta), 2. Lucía González Blanco, 3. Sara Cueto Vega (Unicaja Gijón).

Włochy (Brugherio)

Mężczyźni: 1. Filippo Fontana, 2. Federico Ceolin (FAS Airport Services-Guerciotti), 3. Gioele Bertolini (Ale Colnago).

Szwajcaria

Mężczyźni: 1. Kevin Kuhn (Heizomat – Cube), 2. Dario Lillo, 3. Loris Rouiller (AS Bike Racing – France Literie)
Kobiety: 1. Alessandra Keller, 2. Jolanda Neff, 3. Rebekka Estermann

Niemcy

Mężczyźni: 1. Marcel Meisen, 2. Fabian Eder, 3. Hannes Degenkolb (Heizomat – Cube)
Kobiety: 1. Judith Krahl, 2. Sina Van Thiel, 3. Theresia Schwenk

Wielka Brytania (South Shields)

Mężczyźni: 1. Cameron Mason, 2. Toby Barnes, 3. Ben Askey (Heizomat – Cube)
Kobiety: 1. Anna Flynn (Spectra Racing), 2. Xan Crees, 3. Grace Inglis

Trzy dni po zmaganiach w jeździe indywidualnej na czas (w których triumfowali Felicity Wilson-Haffenden oraz Jay Vine), peleton przeniósł się na trasę wokół Perth. Wyścig szosowy okazał się wyjątkowo zdradliwy, choć podjazdy nie były ekstremalnie strome, ich duża liczba oraz pofałdowany teren szybko zamieniły przebieg rywalizacji.

Już na początku rywalizacji uformowała się silna grupa uciekinierów, w której znaleźli się m.in. obrońca tytułu Luke Durbridge (Team Jayco AlUla), a także Sam Welsford (INEOS Grenadiers), Chris Harper (Pinarello-Q36.5 Pro Cycling Team) oraz Ben O’Connor (Team Jayco AlUla). Peleton początkowo pozwolił odjechać liderom na około pięć minut, co zmusiło goniące grupy do ogromnego wysiłku i skazało wielu śmiałków na samotną, nieudaną pogoń.

Decydujące ataki nastąpiły 40 kilometrów przed metą. Luke Durbridge zdecydował się na samotną szarżę, błyskawicznie wypracowując minutę przewagi nad swoimi towarzyszami z ucieczki. Pozostali uciekinierzy skupili się na wzajemnym pilnowaniu, co paradoksalnie zadziałało na korzyść peletonu.

Na 20 kilometrów przed metą przewaga samotnego Durbridge’a wynosiła blisko dwie minuty. Wydawało się, że kolarz Team Jayco AlUla zmierza po kolejne złoto, jednak z tyłu do bardzo intensywnej pracy zabrał się Luke Plapp (Team Jayco AlUla). Dzięki morderczemu tempu narzuconemu przez Plappa, wyczerpany Durbridge został doścignięty na ostatnich pięciu kilometrach.

W chaosie finałowych kilometrów najwięcej zimnej krwi zachował Patrick Eddy (Team Brennan). Młody kolarz idealnie rozegrał końcówkę, rewanżując się za brak zaufania ze strony dawnej ekipy i zakładając koszulkę w narodowych barwach. Podium uzupełnili Luke Plapp (Team Jayco AlUla) oraz Oscar Chamberlain (Decathlon CMA CGM Team)

From contract non-renewal at Picnic PostNL to Australian National Champion with Team Brennan… Patrick Eddy wow.

I really hope some team with a free spot on their roster will pick him up.

What a race we had. 🤯 pic.twitter.com/mSoAWbnbZm

— Lukáš Ronald Lukács (@lucasaganronald) January 11, 2026

Wyniki mistrzostw Australii 2026:

Results powered by FirstCycling.com

W wyścigu pań triumf odniosła debiutująca na najwyższym szczeblu Mackenzie Coupland (Liv AlUla Jayco), 20-latka samotnie przekroczyła linię mety odnosząc pierwsze zawodowe zwycięstwo w karierzę. Podium uzupełniły jej koleżanka z zespołu Ruby Roseman-Gannon (Liv AlUla Jayco) oraz Neve Bradbury (CANYON//SRAM zondacrypto).

Wyniki mistrzostw Australii kobiet 2026:

Results powered by FirstCycling.com

Na liczącej 39,1 km trasie w Perth, aktualny wicemistrz świata w tej specjalności zaprezentował fenomenalną formę. Vine uzyskał czas 46 minut i 52 sekund, wyprzedzając o 31 sekund drugiego Olivera Bleddyna (Team Brennan). Brązowy medal wywalczył Kelland O’Brien (Team Jayco AlUla), który stracił do zwycięzcy 40 sekund.

Poza podium rywalizację ukończył Ben O’Connor (Team Jayco AlUla), natomiast największym zaskoczeniem była postawa obrońcy tytułu. Luke Plapp (Team Jayco AlUla), który dominował w ostatnich latach, zajął dopiero ósme miejsce, tracąc do Vine’a aż 2 minuty i 44 sekundy.

Wyniki mistrzostw Australii w jeździe indywidualnej na czas 2026:

Results powered by FirstCycling.com

W rywalizacji pań doszło do zmiany warty. Swój pierwszy tytuł w kategorii elity wywalczyła zaledwie 20-letnia Felicity Wilson-Haffenden (Lidl – Trek). Była mistrzyni świata juniorek z 2023 roku w jeździe na czas tym wyczynem potwierdziła swój ogromny talent.

Zawodniczka ekipy Lidl-Trek pokonała dystans 29,3 km w czasie 40 minut 15 sekund. Walka o złoto była niezwykle zacięta, Wilson-Haffenden wyprzedziła ubiegłoroczną mistrzynię, Brodie Chapman (UAE Team ADQ), o zaledwie 3 sekundy. Najniższy stopień podium zajęła Josie Talbot (Liv AlUla Jayco) ze stratą 18 sekund do zwyciężczyni.

Wyniki mistrzostw Australii kobiet w jeździe indywidualnej na czas 2026:

Results powered by FirstCycling.com

2 tygodnie temu informowaliśmy Państwa, że po kilku latach przerwy reaktywowane zostały Mistrzostwa Meksyku w kolarstwie szosowym. Organizatorzy zaplanowali te zawody na końcówkę października, a dzięki takiemu terminowi udało im się ściągnąć na start swoją największą gwiazdę, jaką bez wątpienia jest Isaac del Toro. W czwartek rozegrana została jazda indywidualna na czas, którą 21-latek pewnie wygrał, a w sobotę kolarz UAE Team Emirates – XRG dołożył do swojego dorobku kolejny triumf – tym razem w wyścigu ze startu wspólnego.

Start i meta rywalizacji zostały ulokowane pod Arena Valle de Guadalupe, a zatem nieopodal miasta Ensenada, skąd pochodzi Isaac del Toro. To nie był przypadek, a organizatorom dzięki takiemu wyborowi miejsca zmagań udało się przyciągnąć na trasę prawdziwe rzesze kibiców, co widać na filmach dostępnych w sieci.

Mexico needs to have some big one-day race together with the Canadian classics organizers as soon as possible. 😍🇲🇽 pic.twitter.com/ZOj1jfsHKS

— Lukáš Ronald Lukács (@lucasaganronald) October 26, 2025

Jeśli chodzi o same zmagania, to te zakończyły się całkowicie zgodnie z przewidywaniami – Isaac del Toro w pewnym momencie pozostawił wszystkich rywali za plecami wykorzystując długi na 5,1 kilometra podjazd o średnim nachyleniu 3,9% w pobliżu Ensenady, a następnie na solo przeciął linię mety świętując drugi tytuł mistrzowski. Tym samym Meksykanina będzie jeszcze łatwiej wypatrzyć w peletonie w przyszłym roku – choć zapewne w niejednym wyścigu koszulka z meksykańskimi barwami będzie przez niego zamieniana na jeden z trykotów lidera.

Wyniki:

Wyniki dostarcza FirstCycling.com

2 tygodnie temu informowaliśmy Państwa, że po kilku latach przerwy reaktywowane zostały Mistrzostwa Meksyku w kolarstwie szosowym. Organizatorzy zaplanowali te zawody na końcówkę października, a dzięki takiemu terminowi udało im się ściągnąć na start swoją największą gwiazdę, jaką bez wątpienia jest Isaac del Toro. W czwartek rozegrana została jazda indywidualna na czas, którą 21-latek pewnie wygrał, teraz jeszcze przed nim sobotni wyścig ze startu wspólnego.

Termin rozegrania krajowego czempionatu w Meksyku sprawia jednak, że wygrana kolarza UAE Team Emirates – XRG będzie zagwozdką dla statystyków. Z jednej strony zwycięstwo to zostało odniesione w 2025 roku, a zatem licząc po kalendarzu można ją zaliczyć jako 96. triumf dla bliskowschodniej formacji w tym roku, z drugiej jednak sezony w kolarstwie szosowym nie zaczynają się 1 stycznia, a dużo wcześniej. Zgodnie z przepisami UCI nowy sezon wystartował bowiem już we wtorek 21 października, a to oznacza, że Isaac del Toro jest pierwszym kolarzem z wygraną w sezonie 2026.

Wyniki:

Wyniki dostarcza FirstCycling.com