Jak co tydzień, przedstawiamy sylwetkę wielkiego kolarza, legendy, jednego z najlepszych zawodników lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, Giuseppe Saronniego.

Giuseppe Saronni – jeden z najlepszych zawodników na świecie na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. W zawodowym peletonie znany jako Beppe. Mistrz świata w wyścigu ze startu wspólnego. Dwukrotny zwycięzca Giro d’Italia. Polskim kibicom znany jako kolega klubowy Lecha Piaseckiego i Czesława Langa.

Saronni urodził się 22 września 1957 r. w miejscowości Nowara, w Piemoncie. Pochodził z prawdziwie kolarskiej rodziny. Jego dziadek, ojciec a także dwaj bracia byli kolarzami, ale tylko Giuseppe sięgnął po najwyższe zaszczyty.

Już jako amator zapowiadał się rewelacyjnie, odnosząc 127 zwycięstwa. Był zawodnikiem wszechstronnym. Na zawodowstwo przeszedł w 1977 r. Jak zawodowiec odniósł 193 zwycięstwa. Do najważniejszych z pewnością należą: dwukrotne zwycięstwo w Giro d’Italia (1979, 1983), tytuł mistrza świata (1982). W sumie podczas Wyścigu Dookoła Włoch zwyciężył w 24 etapach, podczas wycigu w 1986 r. był drugi, a w 1981 r. był trzeci. W 1982 r. pokonał Grega LeMonda i został Mistrzem Świata. Po mistrzostwach w Goodwood otrzymał ksywkę „Goodwood’ska strzelba”. Rok wcześniej zdobył srebrny medal przegrywając z Belgiem, Fredd’im Maertens’em.

W Super Prestige Period nigdy nie był pierwszy, ale w latach 1979 r. i 1982 r. był drugi, a w 1983 r. był trzeci. Zwyciężał także w:

  • Wyścigu Dookoła Apuli (1978, 1988),
  • Tirreno – Adriatico (1978, 1982),
  • Trofeo Baracchi (1979, 1986 r. wraz z Lechem Piaseckim),
  • Mistrzostwo Zurychu (1979),
  • Midi Libre (1979),
  • Tour de Romandie (1979),
  • Walońską Strzałę (1980),
  • Wyścigu Dookoła Lombardii (1982),
  • Mediolan – Turyn (1982),
  • Mediolan – San Remo (1983).

Był także uczestnikiem sześciodniówek na torze w Mediolanie w 1980 r. z Sercu i w 1982 r. z Pijnenem.

Obecnie jest menedżerem grupy Lampre. Mieszka w Parabiango, w Lombardii.

Bibliografia:

B. Tuszyński, Złota księga kolarstwa światowego, Warszawa 2000.

Galopente