Bjarne Riis to pierwszy skandynawski kolarz, który wygrał Tour de France. W zawodowym peletonie znany jako „Orzeł z Hernig”. Niestety jego kariera zawodowa była mocno związana z dopingiem. Obecnie jest dyrektorem sportowym Ekipy Saxo Bank.

Urodził się 3 kwietnia 1964 r. w Hernig, w środkowej Danii. Swoją przygodę z kolarstwem rozpoczął w lokalnym klubie Hernig CK. Zawodową karierę rozpoczął w 1986 r. w drużynie Roland, w której jeździł tylko jeden sezon (1986), a następnie przeniósł się do Lucas, w której jeździł również tylko rok.

Pierwsze lata jego zawodowstwa były pozbawione zwycięstw. Jako najlepszy jego start, w tamtym okresie, uznano 5. miejsce podczas GP Wallonie (1986).

W 1988 r. trafił do drużyny Toshiba, w której zaliczył pierwszy strat w Giro d’Italia. Niestety choroba przeszkodziła Riis’owi ukończyć wyścig. Ale był to dopiero początek kłopotów Duńczyka, gdyż wkrótce rozpadła się jego drużyna. Z opresji uratował Riis’a Cyrile Guimard, który zaproponował mu kontrakt w ekipie Systeme U. Francuska drużyna szukała młodych, ambitnych kolarzy do pomocy dla lidera Lautent’a Fignon’a. Riis natychmiast się zgodził. Przez następne trzy lata Duńczyk jeździł jako podstawowy pomocnik Fignona, pomagał mu zarówno na płaskich odcinkach, jak i w górach. Francuz i Duńczyk szybko zaprzyjaźnili się. Dzięki  Riis’owi, Fignon zwyciężył w Giro d’Italia w 1989 r.

Fignon zakończył karierę w 1992 r., a Riis podpisał kontrakt z nową drużyną – Ariostea. W 1993 r. wziął udział w Tour de France i odniósł jedno zwycięstwo etapowe, a w klasyfikacji generalnej zajął 5. miejsce. Ówcześnie było to najlepszy wynik w Tour de France, który odniósł kolarz z Danii (do tego momentu najlepszym rezultatem było 6. miejsce Leifa Mortensena w 1971 r.). W dwa lata później Riis był już trzeci (1995 r.), zaskoczenie było wielkie, a jego wynik został określony jako sensacja Tour’u ’95.

W 1996 r. Duńczyk zmienił zespół i przeszedł do Telekomu. W tymże roku został Szosowym Mistrzem Danii, a tydzień później wziął udział w Tour de France. Wśród faworytów wymieniano wtedy Induraina, Romingera. Riisa nikt nie brał pod uwagę. Podczas Touru w 1996 r. Riis sięgnął po swój największy sukces w karierze, wygrał jako pierwszy kolarz z Skandynawii Wielką Pętlę. Sensacja była większa niż rok wcześniej! Duńczyk przerwał znakomitą passę Induraina (przez ostatnich 5 lat Hiszpan był nie do pokonania na trasie Wyścigu Dookoła Francji).

W 1997 r. Riis zwyciężył w Amstel Gold Race. Na Tour de France jechał tym razem jako wielki faworyt, niestety musiał uznać wyższość młodszego kolegi z zespołu, Jana Ulricha, który zajął 1. miejsce, a sam zajął 7. pozycję w klasyfikacji końcowej.

W 1999 r. podczas 2. etapu Tour de Suisse, Riis miał kraksę i mocno poobijał się o krawężnik. Poważne kontuzje łokcia i kolana zmusiły go do rozstania się z zawodowym peletonem w 2000 r., w wieku 36 lat.

Opinia, że Riis korzystał z dopingu pojawiła się zanim Duńczyk zakończył karierę. Po Tour de France 1998 r. uzyskał przydomek Mr. 60 %. Była to aluzja do wysokiego poziomu hematokrytu, co wskazywało by na stosowanie EPO. Podobno u Riis’a wykryto podczas Touru w 1995 r. 56 % hematokrytu, a rok wcześniej miał mieć 41 %. Jednak nigdy nie udowodniono mu stosowania niedozwolonych środków. W czasie afery Festiny, zawodnicy drużyny mówili, że skoro ich oskarżono, powinno się także przebadać Riisa. Włoska policja znalazła poszlaki, że Duńczyk mógł być wśród zawodników, którzy byli wspomagani EPO pod okiem specjalistów z Uniwersytetu w Farrarze, szczególnie profesora Francesco Conconi. Znalezione dokumenty wskazywały, że Riis miał wahania poziomu hematokrytu. Spekulacje na temat stosowania dopingu przez Duńczyka wzmagały jego nie jasne odpowiedzi na pytanie, czy kiedykolwiek stosował niedozwolone substancje. „Nigdy nie miałem pozytywnego testu”, odpowiadał zawsze Riis.

W maju 2007 r. do stosowania dopingu przyznał się jeden z zawodników Telekomu, Bert Dietz. Wystąpienie Dietz’a spowodowało, że zaczęli przyznawać się także inni zawodnicy, wśród nich: Christian Henn, Udo Bölts, Rolf Alpag oraz Erik Zabel. Po tej serii wyznań, przyznać się postanowił także Riis. Podczas konferencji prasowej 25 maja 2007 r. przyznał się do „błędów” w przeszłości. Przyznał, że stosował EPO, hormon wzrostu i kortyzonu w latach 1993 – 1998. Powiedział także, że szefostwo grupy Telekom wiedziało o stosowaniu niedozwolonych substancji przez kolarzy, ale przymykało na to oko. To oświadczenie spowodowało, że Riis został usunięty z listy zwycięzców Tour de France. Ale rok później został na powrót wpisany na tę listę, ale z adnotacją o stosowaniu dopingu. Nieodwracalne jednak było skreślenie Riis’a z listy najlepszych sportowców Danii.

Po przejściu na emeryturę, Riis ciągle jest związany z kolarstwem. Zaangażował się w tworzenie grupy Home-Jack & Jones, pierwszej ekipy z Danii, którą zaproszono na Tour de France. Gdy jeden ze sponsorów wycofał się, Riis wykupił większość udziałów i stał menedżerem Professional Cycling Denmark (PCD, od 2003 r. Riis Cycling). W 2001 r. zespół zaczął być sponsorowany przez sponsora CSC/World Online, a następnie przez CSC/Tiscali. W 2008 r. do sponsorowania duńskiej ekipy dołączył Saxo Bank. Od zeszłego sezonu Saxo Bank jest jedynym, tytularnym sponsorem drużyny. Od przyszłego sezonu Saxo Bank zaprzestaje sponsorować ekpię Riis’a

Bjarne jako menedżer zespołu nie toleruje stosowania dopingu u swoich zawodników. Gdy Ivan Basso przyznał, że był zamieszany w Operację Puerto, Riis usunął go z ekipy CSC.

Od tego roku pod okiem Riisa, w Team Saxo Bank jeździ Jarosław Marycz.

Bibliografia:

B.Tuszyński, Złota księga kolarstwa światowego, Warszawa, 2000

Źródło: www.riis-cycling.com

Galopente