Laurent Jalabert – jeden z najwszechstronniejszych kolarzy połowy lat 90. Wielka nadzieja Francuzów, typowany na następcę takich gwiazd, jak Anquetil czy Hinault. Jest jednym z trzech kolarzy, którym udało się wygrać klasyfikację punkową we wszystkich trzech wielkich tourach.

Oprócz Jalaberta sztuka ta udała się jedynie Eddy’emu Merckx’owi oraz Djamolidine Abdoujaparov’owi. Wśród kibiców znany jako „Jaja” (czyt. Żaża), ze względu na swoje nazwisko (druga wersja pochodzenia tego przydomku związana jest z winem, które Jalabert bardzo lubił i nadal lubi pijać; „jaja” w francuskim slangu oznacza lampkę wina).

Urodził się 30 listopada 1968 r. Karierę zawodową rozpoczął w 1989 r. w drużynie Toshiba. Początkowo niczym specjalnym się nie wyróżniał. W pierwszym roku swojej kariery odniósł dwa zwycięstwa etapowe w wyścigu Tour du Limousin oraz wygrał Tour d’Armorique. W drugim roku swojej kariery wygrał Paryż – Bourges oraz odniósł etapowe zwycięstwo na trasie Circuit Cycliste Sarthe – Pays de la Loire. Swoje pierwsze zwycięstwa zawdzięczał niezwykłej szybkości, jaką rozwijał na finiszach. W roku 1991 r. błysnął w wyścigu 4 Jours de Dunkerque, wygrywając jeden z etapów. Ostatecznie zajmując drugie miejsce w generalce. Na drugim miejscu ukończył także Paryż – Nicea oraz Meisterschaft von Zürich. Uczestniczył w Classica San Sebastian (4. miejsce) oraz Amstel Gold Race (7. miejsce). Uplasował się również na drugim miejscu w Pucharze Świata (w latach 1989 – 2004 był to cykl najważniejszych wyścigów jednodniowych, za które przyznawano punkty – przyp. red.). W tymże też roku w klasyfikacji UCI został sklasyfikowany na 16. miejscu.

Rok 1992 Laurent rozpoczął od zmiany drużyny. Związał się z hiszpańską grupą Once, gdzie pod okiem Manolo Saiz’a rozwinął swoje umiejętności, szczególnie w jeździe po górach i w jeździe na czas. Był to rok, kiedy po raz pierwszy zdobył zieloną koszulkę na Tour de France. Odniósł także kilka innych zwycięstw m.in. w Euskal Bizikleta. Wygrał po trzy etapy w Tour de Burgos i Wyścigu Dookoła Katalonii. W 1992 r. zdobył również srebrny medal Mistrzostw Świata na szosie., w Pucharze Świata zajął piąte miejsce.

Eksplozja formy Jalaberta przypada na rok 1995 r., kiedy to odniósł aż 22 zwycięstwa w sezonie. Wygrał:

  • Vueltę a España (wraz z koszulką punktową i koszulką dla najlepszego górala), jako ciekawostkę dodam, że na trzecim miejscu w klasyfikacji generalnej uplasował się Johann Bruyneel,
  • Wyścig Dookoła Katalonii,
  • klasyfikację punktową w Tour de France (oraz jeden z etapów),
  • Milan – San Remo,
  • Walońską Strzałę, Paryż – Nicea,
  • Criterium International,
  • Grand Prix d’Amorebieta,
  • Midi Libre (1 etap),
  • Tour de Valencia (1 etap),
  • Tour de Galicia (1 etap).

Stał się jednym z najlepszych kolarzy, wszechstronnie uzdolnionym. Dla ówczesnych fachowców był bezsprzecznym liderem ówczesnego światowego kolarstwa, dlatego bez wahania przyznano Jalabertowi „Złoty Rower”, coroczną nagrodę dla najlepszego cyklisty w sezonie, przyznawanej przez czasopismo „Velo Magazine”. Jalabert był również laureatem nagrody fundowanej przez „Velo Magazine” dla najlepszego francuskiego kolarza w latach 1992, 1995 i 2002.

W latach 1995 – 1997 oraz w roku 1999 był liderem światowego rankingu UCI. W 1998 r. był „tylko” drugi. Druga połowa lat 90. to pasmo zwycięstw Jalaberta. Żeby nie zanudzać Czytelnika wymienimy tylko te najważniejsze:

  • Clásica de San Sebastián (2001, 2002),
  • klasyfikacja punktowa Vuelta a Espna (1994, 1996, 1997),
  • Milan-Turyn (1997),
  • Mistrzostwo Francji (1998).
  • Mistrzostwo świata w jeździe indywidualnej na czas (1997),
  • Paryż – Nicea (1995, 1996, 1997),
  • Strzała Walońska (1995, 1997),
  • Tour de Lombardie,
  • Tour de Romandie (1999),
  • Tour du Haut-Var (1998, 2002),
  • Vuelta a Mallorca (1993, 1997),
  • Klasyfikacja punktowa Giro d’Italia (1999).

W 2001 r. przeszedł do drużyny CSC-Tiscali prowadzonej przez Bjarne Riis’a. W tej drużynie spędził dwa sezony. W pierwszym roku w drużynie wygrał klasyfikację górską dla najlepszego górala na Tour de France. Na Tourze ’02 odniósł tez dwa zwycięstwa etapowe (etap 4: Huy – Verdun, etap 7: Strasburg – Colmar).

W 2002 r., ostatnim roku jako zawodowiec, Jalabert odniósł kilka sukcesów. Wygrał: Tour du Haut-Var, Grand Prix d’Aarhus, Clasica San Sebastian, Coppa Agostoni oraz klasyfikacje dla najlepszego górala i najaktywniejszego zawodnika na Tour de France.

Po zakończeniu kariery, Jalabert został konsultantem w firmie produkującej rowery LOOK. Przyczynił się do produkcji nowej linii tych rowerów (LOOK KG 381 Jalabert Limited Edition). Pracował również jako komentator w państwowych stacjach telewizyjnych (France 2 i 3), nie rzadko prowadząc narrację z motocykla, przekazując najświeższe wiadomości z tras wyścigów. Współpracuje także z redakcjami L’Equipe i RTL.

Obecnie uprawia dalej sport, ale na szczeblu amatorskim. Bierze udział w maratonach biegowych (np. Maraton w Nowym Yorku, Chicago). Nie obce mu są też zmagania triatlonistów, startując w serii zawodów „Ironman”. W 2007 r. zakwalifikował się nawet do Mistrzostw Świata Ironman, gdzie zajął 76. miejsce.

W 2009 r. brał udział w 24-godzinnym wyścigu motorówkami w Rouen, gdzie jako członek zespołu Drakkar zajął 5. miejsce w klasie I, oraz 1. miejsce w klasyfikacji motorówek z silnikiem czterosuwowym.

Mieszka z żoną, Sylvie i czwórką dzieci w Lafrançaise, koło Montauban, w południowo-zachodniej Francji. W maju 2009 r. Laurent Jalabert został selekcjonerem reprezentacji Francji, zastępując na tym stanowisku Frederic’a Moncassin.

Przez kibiców i komentatorów sportowych zapamiętany, jako jeden z najsympatyczniejszych zawodników w zawodowym peletonie.

Galopente